Darvenis
Έχω ακόμα 2-3 τζούρες
Γράφω μόνο και μόνο γιατί το τσιγάρο μου είναι στη μέση και βαριέμαι να κάνω κάτι άλλο. Θέλω να πατάω πλήκτρα και το στριφτό μου να είναι μαγκωμένο ανάμεσα στον δείκτη και το μεσαίο δάκτυλο. Ο καπνός να χορεύει πάνω από το πληκτρολόγιο όπως το αριστερό χέρι πληκτρολογεί γράμματα μέχρι την γραμμή "βγτ" ή "bgt". Ναι, καπνίζω με το αριστερό χέρι — ενώ είμαι δεξιόχειρας —και το τασάκι βρίσκεται αριστερά από το πληκτρολόγιο μαζί με την βυσσινάδα που πίνω. Πίνω πάνω από 1 λίτρο βυσσινάδα την ημέρα.
Δεξιά έχω μόνο το mouse. Δεν υπάρχει βαθύτερος λόγος για αυτή την διάταξη. Δεν κρύβεται τίποτα πίσω από αυτό. Μόνο στάχτες. Στάχτες πάνω στο τραπέζι και το πληκτρολόγιο. Μπλιάξ. Αυτό είναι το κακό με το κάπνισμα. Σκοτώνει την τάξη και την καθαριότητα. Έχω ακόμα 2-3 τζούρες. Τελειώνει και η βυσσινάδα. Αν σκεφτούμε ότι θέλω να βρω και φωτογραφία για το ποστ πρέπει να σταματήσω για να τελειώσουν όλα μαζί. Αυτό θα πει εμπειρία και συγχρονισμός. Αυτό θα
Bonita Applebum
Αγαπημένη Bonita
Μου έχει τύχει αρκετές φορές να μετανιώσω που δεν έκανα κάτι σε μια κρίσιμη στιγμή. Και αυτό, όχι γιατί αυτό που θα έκανα θα ήταν απαραίτητα καλό αλλά επειδή θα ήταν κάτι το οποίο μετά θα μπορούσα να κρίνω, να αναλύσω. Θα υπήρχε τέλος πάντων κάτι πέρα από την ερώτηση: Τι θα γινόταν; Βέβαια έχουν υπάρξει και φορές όπου η πράξη που έκανα ήταν καταστροφική. Θα ήταν καλύτερο να μην έχω κάνει τίποτα. Τουλάχιστον όμως είναι διαπιστωμένο :P
Όσον αφορά την αίσθηση που λες, οφείλω να πω ότι μου έκανε "αίσθηση" η σκέψη σου. Με εμπνέει. Και αυτό γιατί την αίσθηση την αντιλαμβάνομαι σε δύο επίπεδα. Το πρώτο είναι αυτό που νομίζω ότι εννοείς. Θα το μετέφραζα σαν ασυνείδητη εμπειρία. Έτσι ακολουθώντας το ένστικτο σου χωρίς σκέψη, οδηγείσαι στην αντίδραση που ήθελες. Το θέμα πίστης που αναφέρεις, είναι η πίστη στον εαυτό μας. Δηλαδή στο πως έχουν γίνει μέσα μας οι συνδέσεις και πως η τελική μας αντίδραση τελικά μας εκφράζει.
Το άλλο επίπεδο είναι η αίσθηση που αφήνουν τα πράγματα που έχουμε κάνει στον χρόνο. Η αντίδραση μας και οι αντιδράσεις των άλλων σε αυτές τις στιγμές. Μπορεί όσο μεγαλώνουμε και αντιλαμβανόμαστε-βιώνουμε περισσότερα, να αλλάζει και η αίσθηση μας για το παρελθόν. Πράγματα που δεν δεχόμασταν με τίποτα τώρα να έρχονται πιο μαλακά και το αντίστροφο. Δεν ξέρω αν γιατρεύει ο χρόνος ή αν γιατρεύει η ωρίμανση μας ή αλλιώς η σοφία που μαζεύουμε.
You got mine's to swing in your direction
Hey, you're like a hip hop song, you know?
Μεταβατικές Περίοδοι
Όλοι λένε κατά καιρούς ότι περνάνε μεταβατικές περιόδους. Νομίζω ότι δεν θα είμαι σε μεταβατική περίοδο μόνο όταν πεθάνω.
Οι κρίσιμες στιγμές
Οι κρίσιμες στιγμές της ζωής μας είναι αυτές που θυμόμαστε. Και γύρω από αυτές χτίζεται το γενικότερο αίσθημα για τις περιόδους της ζωή μας. Η αίσθηση που έχεις μέσα σου για ένα πρόσωπο ή για ένα μέρος είναι συνήθως αφηρημένο. Η λογική μπορεί να έχει πολύ διαφορετική άποψη από την αίσθηση που έχεις μέσα σου γι αυτό. Βέβαια με τους ανθρώπους είναι διαφορετικά συνήθως, αν και πάνε πακέτο με το μέρος και το γενικότερο κλίμα.
Όλα είναι ένας αχταρμάς ερεθισμάτων, γεγονότων και ρουτίνας. Έχεις μια εικόνα για τα πράγματα η οποία μεταβάλλεται και παγιώνεται με το πέρασμα του χρόνου ώσπου μια κρίσιμη εμπειρία έρχεται να φέρει τα πάνω κάτω, κυριολεκτικά. Γιατί στην κρίσιμη στιγμή δεν δουλεύουν τα μαγικά φίλτρα και ότι ήξερες είναι αδύνατο να σε προφυλάξει. Πρέπει να αυτοσχεδιάσεις και έχει φαίνονται συνήθως οι πραγματικές πλευρές του εκάστοτε κόσμου.
Ζήτημα Φωτός
Πριν κοιμηθώ μου έρχονται οι καλύτερες ιδέες. Ιδέες σε πολλά επίπεδα και όταν ξυπνάω το πρωί δεν θυμάμαι τίποτα. Αυτό είναι τραγικό όσον αφορά την υλοποίηση των ιδεών. Αν υπνοβατούσα ίσως να βοηθούσε. Παλαιότερα είχα ένα σημειωματάριο δίπλα στο κρεβάτι, στο οποίο έγραφα τις ιδέες μου, ή στίχους που μου έρχονταν. Αποτέλεσμα: Ή βαριόμουνα ελεεινά να διακόψω την χαλάρωση μου για να γράψω ή το πρωί πια που διάβαζα τι έγραφα συνήθως μου φαινόντουσαν χαζά.
Είμαι πεπεισμένος ότι η νύχτα βοηθάει στο να φαίνονται όλα πιο ωραία. Όχι μόνο οι γυναίκες, που η έλειψη φωτός τις κάνει πιο ωραίες με την βοήθεια της φαντασίας, αλλά και πιο διανοητικά πράγματα όπως οι ιδέες. Τελικά ίσως να μην είναι ζήτημα φωτός.
Ένα άλλο αρνητικό με το σημειωματάριο είναι ότι δεν μπορώ να σημειώσω μελωδίες ή συνθέσεις. Αυτό γιατί δεν ξέρω νότες. Αρκετές φορές έχω αρχίσει να σφυρίζω την μελωδία μέχρι να φτάσω στον υπολογιστή και να φορτώσω τα προγράμματα και το πιάνο πάνω στο τραπέζι. Πετυχαίνει αλλά είναι πολύ κουραστικό. Γι αυτό είχα αγοράσει ένα μαγνητοφωνάκι έτσι ώστε να ηχογραφώ τις μελωδίες με σφύριγμα ή με απλό "να να να". Επίσης απέτυχε γιατί ήταν εξίσου βαρετή διαδικασία.
Τελικά κατάλαβα ότι το θέμα δεν ήταν η αδυναμία καταγραφής ιδεών, ούτε και η αδυναμία μου να θυμηθώ το πρωί. Το θέμα ήταν η ανάγκη μου να καταγράφω τα πάντα λες και αν δεν το κάνω ο κόσμος θα χάσει κάτι. Κάτι άλλο που επίσης κατάλαβα είναι ότι είχα συνδέσει το κρεβάτι με τις ιδέες. Έτσι κάθε βράδυ που ξαπλώνω μου έρχονται οι ίδιες ιδέες και πάλι το πρωί με εγκαταλείπουν. Λες και από μόνες τους κατοικούν κάπου κοντά στο κρεβάτι μου και με επισκέπτονται μόνο όταν περνάω από τα μέρη τους.
Οπότε ίσως η δημιουργία μιας πιο πρακτικής σύνδεσης να έκανε την δουλειά, όπως μια σύνδεση με το γραφείο μου για παράδειγμα. Τώρα ξεκίνησα να τα γράφω όλα αυτά επειδή απέτυχα να θυμηθώ τι σκεφτόμουν χθες το βράδυ.
Πάντα νικητής
Στη ζωή δεν μπορείς να είσαι πάντα νικητής. Ακόμα και όταν από τύχη ίσως νομίζεις ότι έχεις βρει τον μαγικό συνδυασμό, στο τέλος θα καταλάβεις ότι όλα είναι μέσα στο παιχνίδι. Στη ζωή όμως μπορείς να είσαι άλλα πράγματα πάντα και να έχεις τον έλεγχο σε κάποια θέματα. Μπορείς να είσαι έντιμος και ειλικρινείς. Μπορείς να παίρνεις θέση, να διαλέγεις τι θα είσαι ασχέτως εάν χάνει ή κερδίζεις.
Ωστόσο, οι άνθρωποι έχουν την τάση να κοιτάνε πως θα είναι νικητές στη δουλειά τους, στις φιλίες του, στην οικογένεια του... Και παντού προσπαθούν να σε διδάξουν πως θα το πετύχεις αυτό. Όμως επειδή δεν γίνεται να είναι όλοι νικητές, ίσως θα ήταν καλύτερα να μάθουμε στα δύσκολα να είμαστε απλά... ωραίοι τύποι και ευτυχείς. Μπιαχ
Φοβάμαι τα Αεροπλάνα
Είναι το πιο ασφαλές μέσο. Πόσο εκνευριστική απάντηση. Την έδωσες ήδη; Ε λοιπόν αυτή η απάντηση είναι λανθασμένη, σαν απάντηση. Δεν είπα ότι πιστεύω ότι τα αεροπλάνα είναι επικίνδυνα. Είπα ότι τα φοβάμαι. Πρόκειται περί φοβίας. Όπως φοβάμαι τις ταράτσες λόγω ύψους. Οι ταράτσες είναι το πιο ασφαλές μέσο, αν δεν έχεις τάσεις αυτοκτονίας. Η φοβία δεν καταλαβαίνει από στατιστικές αναλύσεις και λογικά επιχειρήματα.
Πως είναι λογικό ένας άνθρωπος να μην φοβάται να είναι πάνω από τα σύννεφα μέσα σε ένα τενεκέ, τον οποία οδηγεί ένας άγνωστος. Έχω το ίδιο θέμα με τα πλοία, αλλά λιγότερο. Με τα τραίνα την ψιλοπαλεύω. Ακόμα να ανακαλύψουν την τηλεμεταφορά; Που ζούμε; Γιατί να μην γίνομαι ένα email και να αποστέλλομαι επιτυχώς; Να μένω και σαν draft αν γίνει στραβή.
Θα πλακώσω το ουίσκι μέχρι να φτάσω. Αυτό θα με κάνει να σκεφτώ λογικά, ή να μην σκεφτώ καθόλου, ή να πω πιο εύκολα... δε γαμιέται, πετάει ο γάιδαρος... Πετάει.
Μια θηλιά
Όσες σημειώσεις και αν κρατήσεις, θα ξεχνάς. Όσους στίχους και αν γράψεις για τις εξερευνήσεις στην άγνωστη γη της ψυχής σου αλλά και για τα ευρήματα σου, θα ξεχνάς. Ο χάρτης σου θα γίνεται πάλι αδιάβαστος όπως η λήθη θα ξεθωριάζει με την υγρασία της το μελάνι και θα το μετατρέπει σε μια χαοτική άγρια μουτζούρα.
Έπιασα τον ρυθμό μου, ξεκαθάρισα τις κλωστές και ένιωσα ότι επιτέλους· μπόρεσα με επιπόλαιη ασφάλεια να πω ότι μπήκε μια τάξη. Χαλάρωσα, όμως αυτό δεν ήταν παρά μια θηλιά που ξέφευγε για λίγο από την μουτζούρα μου.
