Goltoma
Για την δικαιοσύνη
Όταν μεγάλωσα μου έμαθαν τη μέθοδο της ζυγαριάς. Μύθοι, παραβολές και έμπρακτος παραδειγματισμός. Αν κάνω το αντικειμενικό καλό θα μου γυρίσει πίσω, αν κάνω το αντικειμενικό κακό θα μου γυρίσει πάλι σε τριαδική μορφή.
Μετά όταν μεγάλωσα και το μυαλό μου ήθελε κάτι ελάχιστα πιο sophisticated για να ψαρώσει άρχισαν τα εναλλακτικά του στυλ, αν κάνω αυτό που εγώ θεωρώ σωστό θα μου γυρίσεις και πάει λέγοντας. Υποκειμενικά πλέον αναζητά ο άνθρωπος για απόδοση δικαιοσύνης. Για κάποιο νόημα, για κάποια... λογική. (Ή αλά Coelho αν θέλει και κάτι πιο μυστικιστικό στη δικαιοσύνη του)
Μετά το μυαλό επειδή δεν είναι ηλίθιο υποψιάζεται ότι όλα αυτά ήταν εξαρχής μπαρούφες. Big time. Η μόνη δικαιοσύνη που θα βρει κάποιος στο σύμπαν είναι αυτή της αναγκαστικής ισορροπίας, η οποία ουδεμία σχέση έχει με αυτό που αντιλαμβάνεται η ανθρώπινη λογική ως δικαιοσύνη.
Οι επιλογές που μένουν είναι να εθελοτυφλείς ή να το πάρεις απόφαση και να αυτοκτονήσεις. Πλάκα κάνω. Μπορείς και να ζεις αν θες χωρίς να τρελένεσαι με το δίκαιο και το άδικο. Υπάρχει και η παραδοσιακή επιλογή, να πιστεύεις ότι κάποιος μαλάκας θεός θα αποδώσει σε κάποια φάση δικαιοσύνη, όταν τελειώσει με τα δικά του, και σκεφτεί ένα παρανοϊκά πολύπλοκο για τον ανθρώπινο νου κόλπο ώστε να τα φέρει στα ίσα. Βραζιλιάνικες σαπουνόπερες για περισσότερα.
Για να συνεχίσω με την ιστορία του μυαλού. Όταν μεγαλώνει κι άλλο και έχει επιλέξει να το χωνέψει, βαράει καταθλιψάρες. Γιατί καταλαβαίνει ότι έχει από πολύ μικρός προγραμματιστεί να πιστεύει ότι υπάρχει κάποιου είδους λογική και δικαιοσύνη στο σύμπαν, στην κοινωνία, στις σχέσεις του. Και τότε νιώθει το μυαλό, που όπως είπαμε δεν είναι ηλίθιο, προδομένο. Και τα παίρνει στο κρανίο. Όπως καταλαβαίνει κάποιος όταν το μυαλό τα παίρνει κρανίο πραγματοποιείται μια ολοκληρωτικά εγκεφαλική ενέργεια.
Το αστείο είναι ότι πολύ άνθρωποι δεν παίρνουν ποτέ συνειδητά χαμπάρι αυτή την απάτη. Και αυτό δεν είναι δίκαο...
image by Hidden-target
Στύψε
Τι είσαι εσύ; Ανάγκη για εξωστρέφεια. Γεια! Δεν φτάνει ένα γεια. ΓΕΙΑ!!!
Καμιά φορά η συνήθεια σε κάνει να ξεχνάς το πρωταρχικό νόημα. Και δεν εστιάζω στο πρωταρχικό και στις αρχές γενικώς, αλλά στο νόημα. ΝΟΗΜΑ!!!
Το νόημα δεν έχει νόημα να το σκεφτείς, να το αναζητήσεις. Δεν γίνεται έτσι. Πρέπει να περιμένεις να σε βρει. Αλλά όχι ακίνητος. Τρέχα με τα χέρια ανοιχτά. θα φαίνεσαι χαζός συχνά αλλά αξίζει τον κόπο. ΚΟΠΟΣ!!!
Δεν μου κάνει κόπο κάτι που έρχεται αρμονικά να περπατήσει δίπλα μου. Με χέρι ή χωρίς, είναι χαρά. ΧΑΡΑ!!!
img src: PsychakiaS
Damn you, velocity
Καθόταν στο στρογγυλό του τραπέζι πίνοντας και τρώγοντας απολαμβάνοντας ανέμελος τα κεκτημένα. Όταν σύντομα τα έχασε όλα, κατάλαβε ότι το μόνο κεκτημένο πράγμα που έχουμε στη ζωή...
είναι η ταχύτητα.
Πασιέντζα με μουσική
Ανοίγεις τα games. Κατά 90% θα κάνεις κλικ πάνω στην Spider solitaire. Δεν ξέρεις γιατί αλλά δεν μπορείς να αντισταθείς. Έχεις ήδη ετοιμάσει ένα τρελά μίζερο playlist στο Winamp και είσαι έτοιμος να χαθείς στην πράσινη τσόχα.
ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ
Είναι ωραίο να ακούς τα αγαπημένα σου τραγούδια και να σου έρχονται στο μυαλό μοναδικές στιγμές. Ταξίδια, έρωτες, άσχημα και όμορφα. Όταν όμως θα τα ακούς και θα σκέφτεσαι πασιέντζα... έχεις πέσει πολύ χαμηλά.
Παρακαλώ, όχι καλή μουσική με Spider Solitaire.
Χαζός
Δεν μπορώ να σου εξηγήσω όλα αυτά που κάνω και επιλέγω με τη λογική. Μερικά πράγματα πρέπει να είσαι χαζός για να τα καταλάβεις.
βιολί = mc²
Εκτιμούμε περισσότερο τη ζωή που δεν έχουμε ζήσει παρά αυτή που έχουμε ζήσει. Η προοπτική για κάτι καλύτερο είναι πιο δυνατή από την προοπτική ότι θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει κάτι χειρότερο. Και όταν δεν υπάρχει η πρώτη, υποθέτουμε ότι έχουμε κατάθλιψη. Η κατάθλιψη θεωρείται κάτι μη υγιές. Και σίγουρα είναι, καθώς συχνά συνοδεύεται από πολλά... που έλεγε και ένας γνωστός τραγουδοποιός. Είναι όμως τόσο "παράλογη" όσο πιστεύουμε. Αντικειμενικά τώρα (λάθος τρόπος να αρχίζεις πρόταση αλλά εδώ νιώθω ότι κολλάει), μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχουν αρκετοί λόγοι στη ζωή του καθενός για να πάθει κατάθλιψη; Είναι και αυτό όπως και τα περισσότερα πράγματα τελικά, θέμα προοπτικής και θέμα σχετικότητας.
Ο Αϊνστάιν δεν ξέρω τι σκεφτόταν, και που ταξίδευε το μυαλό του, δεν θα μου έκανε εντύπωση όμως να σκεφτόταν: "Μήπως είμαι κακός άνθρωπος;" και μια φωνούλα μέσα του θα του έλεγε: "Κοίταξε Άλμπερτ, αυτό είναι σχετικό".
...το βιολί του όμως αυτός.
image by ~Jandalf
Πιες το τσάι σου
Είναι πολλά μαζεμένα. Ήθελα να γράψω ποστ για το κάπνισμα, για κάποια παιχνίδια, για κάποιες σκέψεις, ένα ωραίο bookmark και 2-3 τραγούδια που με έκαναν να νιώσω κάπως αλλιώς. Ήθελα να δω κάποιους φίλους, να ξεκινήσω κάποιες δραστηριότητες, να γράψω μερικά τραγούδια και να θέσω νέους στόχους. Η ύπαρξη μου όμως είχε διαφορετική άποψη τη συγκεκριμένη περίοδο.
Μπορεί να τα ρίχνω στην πολλή δουλειά, στον αριθμό ωρών της ημέρας, στον ανάδρομο Ερμή και στο Φθινόπωρο. Και ναι, πέρα από την πλάκα και από τον ανάδρομο Ερμή, έχω πολύ καλά επιχειρήματα για όλα τα άλλα. Δουλεύω όντως πάρα πολύ. Δουλεύω με συνειδητούς στόχους και ίσως να το παρακάνω λίγο γι αυτό. Επίσης είναι γεγονός ότι η μέρα έχει 24 ώρες. Κοιμάμαι 6. Μένουν 18. Δουλεύω 9-10 (στην καλύτερη). Μένουν πες 9. Τα διαδικαστικά παίρνουν κανένα 3ωρο. Μένουν 6. Έξι ώρες τη μέρα και πάνω από 10 επιλογές. Δηλαδή μία λούπα 10 ημερών. Δηλαδή 3 φορές το πολύ το καθένα το μήνα. Καταλαβαίνετε!
Τέλος πάντων. Αυτή είναι η καλή πλευρά των πραγμάτων. Και στην πραγματικότητα τίποτα από αυτά δεν ισχύει γιατί ο χρόνος είναι κάτι πολύ σχετικό. Το ίδιο και η αποδοτικότητα. Είναι κάτι που μόνο οι καλλιτέχνες μπορούν να καταλάβουν αλλά όχι να χρησιμοποιήσουν υπέρ τους. Αν υπάρχει συμφεροντολογική διάσταση στη σχέση μας με το χρόνο.
Οι άνθρωποι είναι χαζοί. Ξεκινάνε τη σεζόν τους το φθινόπωρο. Το φθινόπωρο ματώνει η καρδιά σου. Και είναι λογικό. Αν αισθάνεσαι τη φύση καταλαβαίνεις ότι όλα νεκρώνουν. Και μέσα στη νέκρα και την καταστροφή πάνε όλοι να ξεκινήσουν τη νέα σεζόν. Που πας; Δεν πάει. Η άνοιξη είναι για αλλαγές. Τώρα άραξε μπροστά στο τζακάκι σου, πιες το τσάι σου και μη μιλάς.
Στην παιδική χαρά
Την φίλησα, στην παιδική χαρά, μπροστά στην κούνια. Με πάθος, για ώρα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά το ήξερα, πως ένα κομμάτι της ήταν για πάντα δικό μου. Γιατί ο έρωτας δεν χάνεται, δεν σβήνει και δεν πεθαίνει ποτέ. Απλά αλλάζει χέρια. Σαν τα χρήματα. Σαν τις πουτάνες.
image by ~Midnight-Sunshine93
Αμηχανία
Όταν έχεις μάθει τον εαυτό σου να απασχολείται συνέχεια με κάτι, μόλις έχεις ελεύθερο χρόνο έρχεσαι σε αμηχανία. Και εντάξει, την αμηχανία την παλεύω. Την αμηχ-ανία όμως με τίποτα. Θέλω να κάνω μουσική αλλά δεν μπορώ. Βασικά, θέλω κυρίως να γράψω στίχους αλλά δεν μου βγαίνει. Δεν έχω να πω κάτι αυτή τη στιγμή. Η μάλλον, δεν έχω να δώσω κάτι. Αλλά ούτε είναι αυτό σωστό. Πάντα έχω να δώσω κάτι. Δεν μπορώ να μπω στην συναισθηματική κατάσταση που θα μου επιτρέψει να χαθώ λίγο.
by ~undershrub
Αρνητισμός. Δεν βγαίνει το γράψιμο. Σαν να υπάρχει ένα εμπόδιο μπροστά από την πόρτα του συναισθήματος. Δεν έχω συναισθηματική διαύγεια. Έχω ένα συναισθηματικό χάος και η απαιτούμενη διαύγεια για να μπορέσω να το εκφράσω με ένα ελκυστικό ή τουλάχιστον με ένα τρόπο που ο άλλος θα ταυτιστεί είναι αδύνατον. Σαν να έχει μπει ένα φράγμα στον χείμμαρο των σκέψεων και ο χείμαρρος να αδυνατεί να το σπάσει.
Δεν ξέρω αν θα είναι προτιμότερο να σπάσει το φράγμα ή να υπερχειλίσει.
