Goltoma
25
Σήμερα φυσάει πολύ. Μου αρέσει πάρα πολύ όταν φυσάει. Ειδικά όταν έχει ζέστη.
...25
Χουχουλιασμένος στη λήθη
Το κρασί όταν ωριμάζει γίνεται ωραίο.
Κι εμείς οι άνθρωποι κάνουμε θέμα την ωριμότητα.
Ποιος όμως είναι ώριμος μπροστά στο θάνατο;
Ή μάλλον ποιος μπορεί να κατηγορήσει κάποιον για ανωριμότητα;
Κάποιοι άνθρωποι έχουν το ένστικτο της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης σε πιο έντονο βαθμό.
Κάποιοι άλλοι έχουν την ανησυχία της ζωής που πιθανώς να μην ζήσουν ή να μην ξαναζήσουν.
Ποιον μπορείς να κατηγορήσεις για ανωριμότητα;
Έχω ακούσει να με χαρακτηρίζουν από εξαιρετικά ώριμο μέχρι και ανώριμο καμιά φορά.
Μέσα μου ξέρω ότι κανείς δεν μπορεί να με κατηγορήσει για ωριμότητα και να έχει βάσεις.
Εργάζομαι συνειδητά για να παραμείνω ανώριμος και αληθινός, φοβισμένος στην ιδέα,
γενναίος στην πράξη, χουχουλιασμένος στη λήθη
...έτοιμος να αποδεχθώ και να αγκαλιάσω το τελευταία φορά, καθώς έχω μάθει ότι είναι καλύτερο από το για πάντα
Γράφε, μην σκέπτεσαι
Αν δεν γράφεις με αγάπη καλύτερα να μην γράφεις καθόλου.
Αν γράφεις έχοντας στον νου τον αναγνώστη. Καλύτερα να μην γράφεις καθόλου.
Κάνε λάθη, πες βλακείες, ξέχνα γράμματα. Μην γυρνάς πίσω. Δεν σε νοιάζει. Δεν γράφεις για να διαβαστείς, γράφεις για να αδειάσεις.
Σταμάτα να σκέφτεσαι, αν αυτολογοκρίνεται όταν είσαι ασήμαντος, τι θα κάνεις όταν είσαι σημαντικός;
Μην κοιτάς πίσω, δεν έχει σημασία, θα βαριέσαι και εσύ ο ίδιος να δεις τι σκεφτόσουν πριν ένα λεπτό.
Γράψε, άδειασε, μίλα, βρίσε. Μη σε νοιάζει. Δεν έχει σημασία. Το κάνεις για σένα...
...τώρα ξύπνα, τελείωσε το γράψιμο. Είσαι ελεύθερος. Κάνε την επιμέλεια και αποφάσισε αν θα εκδόσεις ή όχι.
Ο τεράστιος δρόμος
Ήμουν σε έναν τεράστιο δρόμο. Έρημο δρόμο. Δεν είχε τίποτα τριγύρο. Περπατούσα. Ήξερα ότι θα περπατάω για πολύ ακόμα, ίσως για χρόνια.
Περπατούσα και φανταζόμουν πως θα ήταν αν μπορούσα να πηγαίνω πιο γρήγορα. Ονειρευόμουν μια συσκευή που θα μπορούσα να αυξήσω το ρυθμό και να είναι πιο ξεκούραστη. Ξάπλωνα ανάσκελα και κοιτούσα τον ουρανό και την έφτιαχνα στο μυαλό μου μέχρι που με έπαιρνε ο ύπνος με ένα χαμόγελο.
Είμαι πάλι στον τεράστιο δρόμο. Μετά από κόπο κατάφερα και έφτιαξα αυτό που λέμε σήμερα ποδήλατο. Το καβαλάω και νιώθω υπέροχα. Το λιγοστό αεράκι που με χτυπάει με φτάνει στον παράδεισο.
Πέρασαν οι μήνες και άρχισα να αναρωτιέμαι εάν θα μπορούσα να έχω κάτι που δεν θα χρειάζεται να κάνω πετάλι. Θα με πηγαίνει μόνο του και απλά θα κάθομαι. Τι μαγεία. Πόσες ώρες πέρασα να ονειρεύομαι τη στιγμή που θα μπορώ απλά να κάθομαι και κάτι να με πηγαίνει από μόνο του. Αχ. Αποκοιμήθηκα με τα όνειρα μου.
Είμαι πάλι στον τεράστιο δρόμο. Κατάφερα και έφτιαξα αυτό που λέμε μηχανή. Πατούσα το γκάζι και ο αέρας μου έδινε την αίσθηση της ελευθερίας. Ζω το όνειρο. Τι ευτυχία.
Πέρασαν οι μήνες και άρχισα να αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να έχω κάτι που θα με κρατούσε ζεστό τις κρύες μέρες και θα με προστάτευε από τον ήλιο τα καλοκαίρια. Με έπιανε υπερένταση μόνο στη σκέψη ότι θα μπορούσα να έχω μια τέτοια μηχανή. Φανταζόμουν για μήνες πως θα μπορούσε να είναι. Κοιμόμουν κάθε βράδυ με την αδρεναλίνη στα ύψη για το επόμενο δημιούργημα.
Είμαι πάλι στον τεράστιο δρόμο. Κατάφερα να φτιάξω αυτό που λέμε αυτοκίνητο. Τι μεγαλείο. Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω.
Πέρασαν τα χρόνια και άρχισα να αναρωτιέμαι πως ζούσα όταν περπατούσα το δρόμο. Μου φαίνεται η κόλαση η ίδια. Τόσο κουραστικό. Αλλά για κάποιον παράδοξο λόγο ήμουν πολύ πιο ευτυχισμένος από τώρα.
Είμαι πάλι στον τεράστιο δρόμο. Κατάφερα να κάνω 1000 κομματάκια το αυτοκίνητο, τη μηχανή και το ποδήλατο. Τα διέλυσα με μανία. Αλλά δεν είμαι πάλι ευτυχισμένος όπως παλιά. Δεν μπορώ να ζητήσω πίσω την φαντασία μου.
Σκέφτομαι να φτιάξω μια συσκευή και να πετάξω αλλά δυστυχώς ξέρω ότι ακόμα και αν τα καταφέρω, δεν έχει σημασία. Γιατί πάλι θα νιώσω το κενό. Σαν μάθεις για το μεγάλο μυστικό της ματαιότητας, δύσκολα κοροιδεύεις τον εαυτό σου. Τα παιδιά μόνο ξέρουν πως να κοροϊδεύονται και αλήθεια...
...τα ζηλεύω
Που είναι ο τσαμπουκάς σου;
Υπάρχει κάτι που μπορεί να έχει ο κάθε άνθρωπος ή τουλάχιστον θα μπορούσε. Το λένε εσωτερική ηρεμία/πειθαρχία/γαλήνη, είμαι στη φάση μου, είμαι καλά, έχω βρει ηρεμία, έχω μια μαγική μοβ αύρα που λειτουργεί σαν ενεργειακή ασπίδα και τίποτα δεν με χαλάει. Αυτό είναι κάτι δικό σου. Έχει δύναμη. Είναι σημαντικό. Και πάνω από όλα, είναι μοβ.
Η ζωή είναι γεμάτη σκαμπανεβάσματα, δυσκολίες, ευκολίες, χαρές και πίκρες. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να το ελέγξεις. Δεν μπορείς να προβλέψεις τι σου επιφυλάσσει η ζωή. Δεν έχεις ούτε τη δύναμη, ούτε λόγο στο κάτω κάτω.
Όμως η μοβ αύρα είναι κάτι δικό σου. Δεν είναι η λύση για όλα. Είναι όμως ένα βήμα απαραίτητο για να κάνεις και όλα τα υπόλοιπα. Θα καταλάβεις ότι είσαι ή όχι μέσα σε αυτή την αύρα σε συγκεκριμένες στιγμές:
Το πρωί που πλένεις τα δόντια και κοιτάς τον καθρέφτη και νομίζεις αθώα ότι είσαι ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που κοιμήθηκε χθες.
Μετά, που πας να φτιάξεις τον καφέ σου, λες και του το χρωστάς.
Όταν ανοίγεις τη μηχανή του αυτοκινήτου και παίρνει μπρος, λες και σου το χρωστάει.
Στην κίνηση, που όλοι μοιάζουν σαν να ζουν την πιο μέτρια εκδοχή της ζωής τους.
Στο φανάρι, που δεν ξέρεις αν τσαντίζεσαι πιο πολύ με τον τύπο που θέλει να σου πλύνει τα τζάμια για 30στή φορά μέσα στην ίδια μέρα, ή με το γεγονός ότι ο τύπος αυτός θα μπορούσε να ήσουν εσύ. Και γιατί όχι άλλωστε.
Όταν κοιτάς την τηλεόραση και νιώθεις φόβο. Λες και δεν ξέρεις... Λες και δεν ξέρουν...
Σε κάθε σημείο που αμφισβητείς τον τσαμπουκά σου. Που είναι ο τσαμπουκάς σου άχρηστο ρεμάλι;
sorry: Χαμένες συζητήσεις
Χάζευα τα σχόλια σε τούτο το blog και παρατήρησα δεκάδες συζητήσεις που έχουν μείνει στη μέση. Σε πολλές από αυτές, εγώ είμαι αυτός που απλά εγκατέλειψα και πήγα στο επόμενο κείμενο...
Συγνώμη σε όσους δεν έχω απαντήσει, όχι επειδή είχα κάτι να πω και δεν το εκανα, απλά το ξέρω ότι όταν γράφεις μια σκέψη σου, είναι ωραίο να παίρνεις και μια απάντηση. Όποια και αν είναι αυτή. Το ξέρω επίσης; ότι έτσι θα συνεχίσει να είναι:
Αναπάντητα κείμενα, αναπάντητα σχόλια... Δεν πειράζει όμως, είναι ένα τυχαίο αόριστο ψηφιδωτό όλες αυτές οι σκέψεις που πραγματικά το χαίρομαι.
Ευχαριστώ και συγνώμη σχολιαστές!
Κολλημένος στην Goltoma
Σκέψου πως είναι να παίζεις ένα παιχνίδι. Αν κερδίζεις μπορεί να νιώθεις καλά, να νιώθεις ισχυρός. Αν χάνεις μπορεί να νιώθεις μίζερος και να ψάχνεις τρόπους να κερδίσεις ή να προσπαθείς να καταλάβεις τι κάνουν οι άλλοι για να κερδίσουν.
Μπορεί ίσως να είναι και από αυτούς τους τύπους, οι οποίοι χαίρονται μόνο και μόνο που παίζουν, ή που τους παίζουν. Καλά περνάνε αυτοί. Τους ζηλεύω. Είναι απλοί παίχτες. Δεν δημιουργούν προβλήματα.
Είναι φορές όμως, που ξυπνάω το πρωί και αναρωτιέμαι γιατί παίζω. Ποιος ο λόγος; Ξαφνικά το παιχνίδι χάνει το νόημα του. Η απουσία απάντησης με κάνει να χάνω κάθε όρεξη να πιάσω τα ζάρια, να σκεφτώ το επόμενο βήμα. Γιατί παίζω; Πότε ξεκίνησα και πότε σκόπευα να σταματήσω και να συνεχίσω τη ζωή μου. Και ποια είναι η ζωή μου; Δεν θυμάμαι αν έχω ζωή. Οι άλλοι έχουν ζωή; Τι κάνουν μετά;
Α, ήρθε η σειρά μου. Πρέπει να φύγω.
Δεν καταλαβαίνω
Κάποιοι προσπαθούν να καταλάβουν
κάποιοι προσπαθούν να τους καταλάβουν
όλοι όμως αντιλαμβάνονται ότι η αντίληψη είναι ένα βήμα πριν την κατατρόπωση ή την λύτρωση.
Θα στρέψεις το όπλο σου στα μούτρα σου ή στα μούτρα μου; Και όταν πατήσεις την σκανδάλη θα μυρίζει μπαρούτι
... ή τριαντάφυλλο;
Παγομάρα και αποτυχία
Παλαιότερα είχα σαν προσωπικό στόχος να φτιάχνω μουσική... κυρίως στίχους, οι οποίοι θα απευθύνονται σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. 25 και πάνω για παράδειγμα. Θεωρούσα ότι ο ώριμος στίχος ανήκει σε αυτούς και ότι αυτοί θα είναι ικανοί να τον εκτιμήσουν περισσότερο.
Σιγά σιγά καταλαβαίνω ότι ο συλλογισμός μου ήταν λανθασμένος.
Ότι και αν σκεφτόμουν σχετικά με τους στίχους, ποτέ δεν με επηρέασε στο πως γράφω. Και αυτό γιατί πάντοτε, ήξερα μόνο έναν τρόπο να γράψω. Και αυτό γιατί ξέρω μόνο έναν τρόπο να νιώθω.
Πίσω στον συλλογισμό. Το λάθος λοιπόν στον συλλογισμό είναι ότι ο στίχος αγγίζει το συναίσθημα και όχι τη λογική και το συναίσθημα δεν έχει ηλικία. Το παιδάκι μέσα μας, που έχει θαφτεί από την παγομάρα μας, ακούει δεν ακούσει, παιδάκι θα είναι πάντα.
Επίσης οι 25+ που λέγαμε είναι κωλόγεροι (εγώ είμαι ακόμα 24. Σας την λέω). Οι πιτσιρικάδες και οι πιτσιρίκες είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Γεμάτοι απορίες και ερωτηματικά. Γεμάτοι ενέργεια για να κάνουν τις μεγαλύτερες μαλακίες της ζωής τους, Εγώ αυτούς θέλω. Αυτοί εκπέμπουν σος. Αυτοί ψάχνουν απαντήσεις.
Και ναι, το ξέρω. Θα δώσω απαντήσεις; Όχι βέβαια. Ένα πράγμα έχω να λέω πάντα. Ότι έχω λιγοστές απαντήσεις και όσο περνάει ο καιρός, ακόμα λιγότερες σε σχέση με τις ερωτήσεις που δημιουργούνται διαρκώς. Αλλά ακόμα και αυτό για πολλούς είναι καθησυχαστικό. Αυτό το δεδομένο μπορεί να ηχήσει σαν νανούρισμα στο ανήσυχο μυαλό.
Νομίζω ότι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις σε κάποιον που έχει ανάγκη από ψυχολογική στήριξη, είναι όταν είσαι καλά να του λες πόσο και πως απέτυχες στη ζωή σου. Τον πάτο που έπιασες. Γιατί αυτός θέλει να ξέρει ότι ακόμα μπορεί να γίνει καλά, όσο πάτο κι αν έχει πιάσει. Μπορεί να γίνει σαν και σένα και να διηγείται σε κάποιον άλλο χαμένο τα ίδια.
Η αποτυχία κάνεις του φίλους. Η αποτυχία δίνει ελπίδα. Αν επιβιώσεις από αυτή...
*βαριέμαι να το ξαναδιαβάσω, αν έχει ορθογραφικά και γραμματικά comment pls δν θα πληγωθώ.
img by Trudetski
Ο δρόμος δεν είναι δρόμος
Ο δρόμος κάθε ανθρώπου είναι βαθιά πνευματικός. Ο δρόμος αυτός δεν είναι αυτοκινητόδρομος, ούτε χωματόδρομος, ούτε μονοπάτι στο δάσος. Ο δρόμος είναι σαν κυλιόμενες σκάλες. Μόνο που η κατεύθυνση του δεν είναι προς μία φορά. Μην προσπαθείς να το δεις, προσπάθησε να το νιώσεις.
Ο δρόμος του κάθε ανθρώπου είναι πνευματικός. Θα διαβεί ο άνθρωπος τον δρόμο ή ο δρόμος τον άνθρωπο; Ο δρόμος κυλάει, έτσι δεν είναι;
Εντάξει, το πνεύμα λένε είναι κάτι που δεν πεθαίνει. Και το βρίσκω αυτό πολύ λογικό, γιατί το πνεύμα είναι νεκρό. φάντασμα που δεν γεννήθηκε ποτέ.
.jpg)
img by ~FunnyHoney
