Goriana
Είμαι o Flash Gordon
Είμαι o Flash Gordon. Είναι πολύ δύσκολο
Πρέπει συνέχεια να κρύβω τις μαγικές μου δυνάμεις
γιατί αλλιώς δεν έχει νόημα, δεν έχει διαφορά
μπορώ να εντυπωσιάσω πολύ εάν δεν ξέρουν την δύναμη μου
λένε όλοι "πως μπορεί και τα καταφέρνει όλα τόσο γρήγορα;"
αν όμως μάθει ο κόσμος τότε απλά θα γίνω σούργελο
ένας υπερ-ήρωας για τα κανάλια
ένα θαύμα της φύσης
αλλά αυτό δεν θα έχει πλάκα πια
δεν θα είμαι τίποτα παρά ένα θέαμα
"Ελάτε να θαυμάσετε τον πιο γρήγορο άνθρωπο του κόσμου!", θα λένε οι τίτλοι του τσίρκου
ενώ αν το κρατήσω κρυφό θα είμαι για πάντα
ο μεγάλος νικητής των μικρών στιγμών
Επανάσταση είναι να νιώθεις
Επανάσταση δεν είναι να πιστεύεις σε ιδέες
να σκέφτεσαι, να θες να πείσεις, να θες να επιβληθείς
Επανάσταση δεν είναι να κερδίζεις
να κατακτάς ακόμα και αν ήσουν από κάτω
Επανάσταση δεν είναι να ανατρέπεις
να προβλέπεις ή να σιωπάς
Επανάσταση είναι να νιώθεις
με πάθος, με αλήθεια
να ερωτεύεσαι
να δοκιμάζεις
να χάνεις γι αυτά που αγαπάς
με τρόπο, με ομορφιά
με ύφος νικητή να πέφτεις
έτσι κι αλλιώς νικητής είσαι πάντα όταν νιώθεις,
όταν ερωτεύεσαι, όταν αγαπάς
Τα δάκτυλα είναι η απόληξη της ψυχής μας
Τα κοιτώ και με εντυπωσιάζουν. Πόση μαγεία και τέχνη κρύβουν; Τα δάκτυλα των χεριών μας είναι ένα τόσο μοναδικό εργαλείο. Αν και δεν μου αρέσει η λέξη εργαλείο. Δεν τα περιγράφει σωστά. Τα δάκτυλα είναι η απόληξη της ψυχής μας.
Χαϊδεύουν απαλά, σφίγγουν με πάθος, με πόνο, με απόγνωση, με οργασμό. Τα δάκτυλα χορεύουν πάνω στο πιάνο ή σε ένα έγχορδο όργανο και το κάνουν να τραγουδάει την ψυχή τους. Ακουμπούν το πινέλο και παίζουν με τα χρώματα, χτίζουν, γκρεμίζουν, σκοτώνουν και κρατάνε μωρά που τα χαϊδεύουν με στοργή και απόλυτη γαλήνη. Μαγειρεύουν, στολίζουν, βρίζουν, χουφτώνουν, δίνουν και παίρνουν.
Τα δάκτυλα είναι η απόληξη του νου μας, είναι η έκφραση, είναι το μέσω, είναι η δύναμη, το μεγαλείο, το μυστικό μας. Αν και είναι λεπτά και μακριά έχουν τόση δύναμη και την απελευθερώνουν με τεχνική και με τέχνη. Αγγίζουν ένα πρόσωπο αγγελικό ή ένα κορμί με απόλυτο αισθησιασμό. Είναι από μόνα τους ένα έργο τέχνης, γράφουν ποιήματα, τραγούδια, γράμματα.
Μην υποτιμάς τα δάκτυλα και μην τα αφήνεις να κάνουν ηλίθιες μηχανικές δουλειές μόνο. Δώσ τους μια ευκαιρία και αυτά θα βρουν τον τρόπο να απλώσουν την ψυχή σου.
Το παρελθόν το χτίζουμε στο μέλλον
Το παρελθόν το χτίζουμε στο μέλλον
Nα μην τα κάνουμε καθόλου;
- Να σε ρωτήσω κάτι;
- Το ρωτάς;
- Αφού μια φορά γεννιόμαστε και μια φορά πεθαίνουμε λογικά και τα ενδιάμεσα μια φορά τα κάνουμε. Οπότε γιατί να μην τα κάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε;
- Και γιατί να μην τα κάνουμε καθόλου;
Τρόμαξα όταν κατάλαβα
Έσβησα το τσιγάρο στο τασάκι και έμεινε η καύτρα να σιγοκαίει ένα σελοφάν που είχε ξεμείνει από ένα πακέτο. Σήκωσα το βλέμμα μου και κοίταξα γύρω. Παντού κόσμος μέσα σε καπνό και μουσική να συζητάει και να κάνει κινήσεις σαν μαριονέτες σε μια παράσταση για μένα. Σενάριο το βουητό. Σκοπός άγνωστος.
Σηκώθηκα. Πλήρωσα και έφυγα. Βγήκα έξω χωρίς προορισμό. Που να πάω; Δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι. Έκανα μια βόλτα στους γύρω δρόμους. Ξαφνικά σταμάτησα μπροστά από ένα κάδο σκουπιδιών όπου μια γάτα έψαχνε για τροφή. Κοιταχτήκαμε και συνεχίσαμε τη δουλειά μας. Περπάτησα λίγο ακόμα ώσπου τρόμαξα όταν κατάλαβα...
...πως όλα αυτά ήταν η ζωή μου.
Οι πόρτες είναι πάντα μέγα πρόβλημα
Οι πόρτες είναι πάντα μέγα πρόβλημα.
Σχεδόν πάντα μάλωναν την φαντασία μου με επιδεικτικό τρόπο.
Υπερβολική την έλεγαν καθώς άνοιγαν.
Και τώρα προσπαθώ να πιστέψω πως τα παράθυρα λένε και αυτά την αλήθεια.
Ο έρωτας
Ο έρωτας είναι το ομορφότερο που έχει να δώσει η ζωή και τα απομεινάρια του το χειρότερο.
Άφησα πίσω...
Άφησα λίγο πίσω τη σιωπή
που είχα μάθει να ακούω με προσοχή
Συνήθισα τη βρώμικη σου ομορφιά
γιατί είχε κάτι αλλιώτικο
Άφησα πίσω την γλυκεία τη ζεστασιά
για να την ανταμώσω πάλι μακριά
Να δώσουμε το ραντεβού σε δυό καιρούς
εκεί που η φορά μας έστησε για πάντα
Άφησα λίγο το φαύλο κύκλο στη γωνιά
και φρόντισα να είναι όλα τακτοποιημένα
Χωρίς παλτό βγήκα έξω στην παγωνιά
να φτάσω εκεί που θα χει μια άκρη για μένα
Άφησα πίσω λίγο απ το φτηνό ποτό μου
αυτό που στήριζε της νύχτες του αλαλουμ
Είπα να αντέξω λίγο μονός με το εαυτό μου
ως που να φτάσω κάπου,
απλά κάπου αλλού.
Γούτσου Γούτσου
Πάλι με κοιτάζουν αυτά τα δύο τεράστια μάτια και δεν ξέρω τι να κάνω. Πάντα το είχα αυτό με τα μικρά παιδιά. Πλήρης αμηχανία. Κάθε φορά που μένω μόνος σε ένα χώρο με κάποιο παιδάκι από 1 μέχρι 8 ετών πάνω κάτω είναι κόλαση. Τι να πω; Τι να κάνω; Οι πιο πολλοί άνθρωποι αρχίζουν τα "γούτσου γούτσου". Εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό.
Όταν ήμουν μικρός ήμουν πάρα πολύ ντροπαλός. Όταν υπήρχε κόσμος στο σπίτι κλεινόμουν σε κάποιο δωμάτιο και περίμενα να φύγουν όλοι για να εμφανιστώ. Ήθελα να αποφύγω να μπω σε έναν ρόλο του χαζοχαρούμενου παιδιού και να δεχθώ τα γούτσου.
Ίσως να φταίει και κάτι άλλο. Παίρνω στα σοβαρά όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως ηλικίας. Είμαι ικανός ακόμα και ένα παιδάκι 3 χρονών να το ρωτάω "πως πάει;". Αυτό μάλλον θα σκέφτεται "τι ξενέρωτος είναι αυτός, πολύ βαρετός" ή "γιατί δεν μιλάει αυτός ο μεγάλος;". Και όταν τα φαντάζομαι αυτά τόσο πιο άσχημα νιώθω και θέλω να του πω "παιδάκι μου καλό σε θεωρώ πολύ πιο έξυπνο για να σου αρχίσω τα γούτσου και να σου μιλάω σαν να είσαι καθυστερημένο". Όμως τελικά μένω πάντα σιωπηλός.
Ίσως πάλι να νιώθω ότι είμαι και εγώ ακόμα ένα μωρό εγκλωβισμένο σε αυτό το μεγάλο σώμα με τα μούσια, τα σκουλαρίκια, τα παντελόνια. Και έτσι δεν μπορώ να υποκριθώ κάνοντας τον μεγάλο και από την άλλη φοβάμαι να πέσω στα γόνατα και να του πω "θέλεις να γίνουμε φίλοι;".
Πέρα από όλα αυτά τα παιδάκια μου βγάζουν πολλά συναισθήματα στοργής. Είναι τόσο φρέσκα, ανεπεξέργαστα. Είναι τόσο καθαρά που αν κοιτάξεις στα μάτια τους μέσα καθρεπτίζουν την ψυχή σου. Πώς να τολμήσω εγώ, ένας κοινός θνητός, να πω σε αυτή την ανώτερη ύπαρξη "γούτσου";
