Valmata
Σημάδια στον ουρανό
Όταν αποφασίσεις να είσαι γενναίος
πρέπει να φέρεσαι και σαν ένας από αυτούς
Πρέπει να τολμήσεις
κι αν χάσεις θα ξέρεις
ότι η καρδία σου μίλησε
Οπότε ότι και να πουν οι άλλοι
θα είναι απλά παράσιτα
στο οπτικό πεδίο της θλίψης σου
Πάρε Ναρκωτικά
Δεν εύκολο να αλλάξεις τον κόσμο μαλάκα
Δεν στο ζήτησε κανείς άλλωστε
Δεν είναι καν εύκολο
να αλλάξεις σακούλα στον σκουπιδοτενεκέ αυτή τη στιγμή
Θα σου πω όμως κάτι
Πάρε ναρκωτικά
Μόνο και μόνο για να καταλάβεις
άμεσα
ότι ο κόσμος φαίνεται να αλλάζει
αλλά στην πραγματικότητα το μόνο που αλλάζει
είσαι εσύ....
Στο ιατρείο
Ανεβαίνω τη σκάλα
μπαίνω μέσα και όλα τα βλέμματα
πάνω μου για μια στιγμή
μετά πάλι ο καθένας φυγαδεύει τη ματιά του μακριά
...από το οπτικό πεδίο του άλλου
H ατμόσφαιρα βαριά
όπως και τα έπιπλα
Ένα τραπεζάκι στην μέση
που γέρνει σαν τον πύργο
της Πίζας
με ένα κιτς βαζάκι πάνω
να προσπαθεί να μην πέσει
και σκοτώσει
...την σιωπηλή αμηχανία
Ένας βήχας
Λες να κολλήσω μικρόβια;
Έτσι σκέφτονται όλοι;
Γιατί τόση ώρα;
Βαριέμαι...
Επιτέλους η σειρά μου
η γυναίκα που έβηξε πάει
να μπει
σηκώνομαι και της λέω
"συγνώμη αλλά είναι η σειρά μου"
ακολουθούν αρκετά συγνώμη...
της λέω
την άνοιξη θα ήταν άρρωστο να μην ήμασταν αφηρημένοι....
Που είναι ο χάρτης;
Πήρα το αυτοκίνητο και άρχισα να οδηγώ, στην τύχη. Προσπάθησα να χαθώ. Πέρασα από σπίτια γνωστά. Από πλατείες μα μάταια. Έπρεπε να προσπαθήσω κι άλλο. Ένιωθα ένα απέραντο κενό να γεμίζει την καρδιά μου. Αν γίνεται αυτό. Σαν μια μαύρη τρύπα που ρουφάει όλα μου τα συναισθήματα που σβήνουν σαν αστέρια σε ουρανό του Αυγούστου.
Τι μέρα και αυτή. Δεν θέλω παρηγοριά. Δεν θέλω "δεν πειράζει". Όλα είναι ωραία αν τα δεις από μια πλευρά. Αλλά ποιος είναι τόσο κουτός να κοιτάει τη ζωή
... μόνο από μια πλευρά;
Ακόμα να χαθώ. Είναι αστείο. Όσες φορές ψάχνω κάτι συγκεκριμένο χάνομαι. Ενώ όσες φορές θέλω να χαθώ ξέρω πάντα που βρίσκομαι. Το τηλέφωνο δεν χτυπάει. Γιατί να το κάνει άλλωστε τέτοια ώρα. Θέλω μια εξωτερική δύναμη να εισβάλει. Αυτό το ατέρμονο τίποτα έχει καταντήσει γραφικό.
Άλλο και τούτο. Τόσα ζευγάρια μάτια. Μα κανένα δεν νιώθω να συντονίζεται με τα δικά μου. Το ξέρω πως όταν γίνεται αυτό η ενέργεια περνάει σαν λέιζερ μέσα από τοίχους και σώματα. Μέσα από τον ίδιο τον χρόνο. Και αγγίζει τον άλλο. Ρομαντικό; Μεταφυσικό; Ναι. Μ' αρέσει.
Και αυτός ο πίνακας μου αρέσει γιατί όσο φυσικά κι αν είναι φτιαγμένος άλλο τόσο μεταφυσικά ταράζει την ψυχή μου και με αφήνει να τον κοιτώ σαν χάνος. Μόνο που οι χάνοι κολυμπάνε ανέμελοι και δεν σκέφτονται όλα αυτά που σκέφτομαι. Μικρά τυχερά ψαράκια.
Καλά κάνουν και σας τρώνε.
Το χαμόγελο
Συνήθισα το άρωμα σου
συνήθισα τους τρόπους σου
είσαι μια προβλέψιμη ανάγκη
ο έρωτας κοιμάται στον ξενώνα
Συνήθισα τα λάθη σου
τα όρισα σωστά
μα η φλόγα μας
καίει μονάχα τις παλιές φωτογραφίες
όσο όμως και αν προσπαθώ
να συνηθίσω το χαμόγελο σου
αποτυγχάνω
γιατί είναι το μόνο πράγμα
που μου θυμίζει ότι κάποτε
υπήρξαμε κι εμείς
...ξένοι
Όταν ξυπνάμε
Έμαθα πως η πίστη μαζί με τον αγώνα
φέρνουν τύχη.
Η τύχη είναι αυτή που φέρνει την επιτυχία
αναπάντεχα.
Άρα νομίζω ότι το πρωί
όταν ξυπνάμε αρκεί
να πιστεύουμε σε κάτι
και να πίνουμε
... έναν καφέ
Η επικοινωνία
Πάντα πίστευα ότι μπορούσα
να μπω στην θέση των ανθρώπων
για να τους παρηγορήσω
έστω και νοητικά
Όταν όμως πραγματικά
ήρθαν στη θέση των ανθρώπων
κατάλαβα πως η επικοινωνία
είναι το πρόγευμα
για ένα δείπνο
που τρώγεται... κρύο
Στην κουζίνα
Πάλι κάθομαι εδώ, σκεπτόμενος
τίποτα
Νιώθοντας
φόβο
Γράφοντας
πάνω από αχνές λέξεις
Βγάζοντας
ξεπατικοτούρα τη ζωή... κάπιου άλλου
Πάλι κάθομαι εδώ, καπνίζοντας
το ίδιο τσιγάρο
Αναβάλλοντας
την ίδια ζωή
Περιμένοντας
να λήξει... μια ανάσα δόκιμη
Στο σαλόνι
Αυτή η ηρεμία είναι τόσο νεανική
Αυτή η απάθεια του τίποτα
είναι τα βήματα του δράκου
Αυτό το βλέμμα το μπερδεμένο
είναι γεμάτο απαντήσεις
...που δεν μπορεί να δει
το ποτήρια τσούγκρισαν
μα το γλέντι ήταν χθες
το ρολόι στον τοίχο
έχασε τον ρυθμό του
σαν να παραμορφώθηκε ο χρόνος
όλα είναι τόσο... φρέσκα
Επιτέλους κατάλαβα όμως
ότι ο μόνος τρόπος
να κρύψεις το κλειδί
είναι να το σπάσεις
Πίσω από σκιές
Πίσω από σαλόνια με κεντητά
τραπεζομάντιλα
Κρύβονται τα πιο βρώμικα
όντα
Κατοικούν μέσα βαθιά
στα άρρωστα μυαλά
του κάθε μέρα
Μέσα σε καταρράκτες
από δάκρυα,
Μέσα σε βασανισμένα
μάτια και μεγάλα στόματα
κρύβονται οι πιο
απείραχτες καρδιές
Πίσω από τα πιο παρεξηγημένα
πρόσωπα
Πίσω από τα αδικημένα
παιδιά
Κρύβονται τα πιο αθώα
και επικίνδυνα σχέδια
της ιστορίας
Ανάμεσα στην τρέλα
και την απάθεια
δεν ξέρω τι θα διάλεγα
Αλλά μάλλον έχω επιλέξει
πριν ακόμα γεννηθώ
Και τώρα απλά
παίζω τον ρόλο μου
πουλώντας μούρη
