Που είναι ο τσαμπουκάς σου;
Υπάρχει κάτι που μπορεί να έχει ο κάθε άνθρωπος ή τουλάχιστον θα μπορούσε. Το λένε εσωτερική ηρεμία/πειθαρχία/γαλήνη, είμαι στη φάση μου, είμαι καλά, έχω βρει ηρεμία, έχω μια μαγική μοβ αύρα που λειτουργεί σαν ενεργειακή ασπίδα και τίποτα δεν με χαλάει. Αυτό είναι κάτι δικό σου. Έχει δύναμη. Είναι σημαντικό. Και πάνω από όλα, είναι μοβ.
Η ζωή είναι γεμάτη σκαμπανεβάσματα, δυσκολίες, ευκολίες, χαρές και πίκρες. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να το ελέγξεις. Δεν μπορείς να προβλέψεις τι σου επιφυλάσσει η ζωή. Δεν έχεις ούτε τη δύναμη, ούτε λόγο στο κάτω κάτω.
Όμως η μοβ αύρα είναι κάτι δικό σου. Δεν είναι η λύση για όλα. Είναι όμως ένα βήμα απαραίτητο για να κάνεις και όλα τα υπόλοιπα. Θα καταλάβεις ότι είσαι ή όχι μέσα σε αυτή την αύρα σε συγκεκριμένες στιγμές:
Το πρωί που πλένεις τα δόντια και κοιτάς τον καθρέφτη και νομίζεις αθώα ότι είσαι ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που κοιμήθηκε χθες.
Μετά, που πας να φτιάξεις τον καφέ σου, λες και του το χρωστάς.
Όταν ανοίγεις τη μηχανή του αυτοκινήτου και παίρνει μπρος, λες και σου το χρωστάει.
Στην κίνηση, που όλοι μοιάζουν σαν να ζουν την πιο μέτρια εκδοχή της ζωής τους.
Στο φανάρι, που δεν ξέρεις αν τσαντίζεσαι πιο πολύ με τον τύπο που θέλει να σου πλύνει τα τζάμια για 30στή φορά μέσα στην ίδια μέρα, ή με το γεγονός ότι ο τύπος αυτός θα μπορούσε να ήσουν εσύ. Και γιατί όχι άλλωστε.
Όταν κοιτάς την τηλεόραση και νιώθεις φόβο. Λες και δεν ξέρεις... Λες και δεν ξέρουν...
Σε κάθε σημείο που αμφισβητείς τον τσαμπουκά σου. Που είναι ο τσαμπουκάς σου άχρηστο ρεμάλι;
sorry: Χαμένες συζητήσεις
Χάζευα τα σχόλια σε τούτο το blog και παρατήρησα δεκάδες συζητήσεις που έχουν μείνει στη μέση. Σε πολλές από αυτές, εγώ είμαι αυτός που απλά εγκατέλειψα και πήγα στο επόμενο κείμενο...
Συγνώμη σε όσους δεν έχω απαντήσει, όχι επειδή είχα κάτι να πω και δεν το εκανα, απλά το ξέρω ότι όταν γράφεις μια σκέψη σου, είναι ωραίο να παίρνεις και μια απάντηση. Όποια και αν είναι αυτή. Το ξέρω επίσης; ότι έτσι θα συνεχίσει να είναι:
Αναπάντητα κείμενα, αναπάντητα σχόλια... Δεν πειράζει όμως, είναι ένα τυχαίο αόριστο ψηφιδωτό όλες αυτές οι σκέψεις που πραγματικά το χαίρομαι.
Ευχαριστώ και συγνώμη σχολιαστές!
Why music matters
"The Music Matters campaign is a collective of people across the music industry, including artists, retailers, songwriters, labels and managers, formed to remind listeners of the significance and value of music"
Ευχαριστώ για την υπενθύμιση γιατί με αυτά που γίνονται κάθε μέρα ξεχνάω την προσφορά της μουσικής βιομηχανίας.
"The Music Matters trust mark will act as a guide for music fans and help differentiate legal music services from illegal ones"
Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα μας. Δεν ξέρουμε να ξεχωρίζουμε το παράνομο από το νόμιμο. Έχω κατεβάσει 2.000.000 mp3, λες να είναι παράνομο;
"Click here
for a list of all supporting sites and look for the Music Matters trust
mark when choosing new music."
Πάτησα και τι να δω; Πρώτη, πρώτη η vodafone. Συγκινήθηκα.
Άλλη μια στενόμυαλη και βαρετή κίνηση. Η φιλοσοφία ή η απουσία φιλοσοφίας των μουσικόφιλων έχει εξελιχθεί. Η μουσική βιομηχανία προσπαθεί ακόμα με τους ίδιους τρόπους... Δεν βάζετε μυαλό.
Κρίμα γιατί έχει γίνει εξαιρετική δουλειά στο εικαστικό!
Πετά...λι
Πριν δύο χρόνια είδα ένα όνειρο. Ήταν το παλιό μου ποδήλατο. Ένα bmx με χρυσαφί και μαύρο χρώμα. Ήταν η αφορμή για να φτιάξω το ποδήλατο μου μετά από πάααρα πολλά χρόνια.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο. Πέρυσι σταμάτησα πάλι να κάνω ποδήλατο. Φέτος τον χειμώνα αναρωτήθηκα γιατί; Και το έφτιαξα ξανά. 100+ χιλιόμετρα την τελευταία εβδομάδα και η ζωή ήδη μοιάζει πιο ευχάριστη.
Κολλημένος στην Goltoma
Σκέψου πως είναι να παίζεις ένα παιχνίδι. Αν κερδίζεις μπορεί να νιώθεις καλά, να νιώθεις ισχυρός. Αν χάνεις μπορεί να νιώθεις μίζερος και να ψάχνεις τρόπους να κερδίσεις ή να προσπαθείς να καταλάβεις τι κάνουν οι άλλοι για να κερδίσουν.
Μπορεί ίσως να είναι και από αυτούς τους τύπους, οι οποίοι χαίρονται μόνο και μόνο που παίζουν, ή που τους παίζουν. Καλά περνάνε αυτοί. Τους ζηλεύω. Είναι απλοί παίχτες. Δεν δημιουργούν προβλήματα.
Είναι φορές όμως, που ξυπνάω το πρωί και αναρωτιέμαι γιατί παίζω. Ποιος ο λόγος; Ξαφνικά το παιχνίδι χάνει το νόημα του. Η απουσία απάντησης με κάνει να χάνω κάθε όρεξη να πιάσω τα ζάρια, να σκεφτώ το επόμενο βήμα. Γιατί παίζω; Πότε ξεκίνησα και πότε σκόπευα να σταματήσω και να συνεχίσω τη ζωή μου. Και ποια είναι η ζωή μου; Δεν θυμάμαι αν έχω ζωή. Οι άλλοι έχουν ζωή; Τι κάνουν μετά;
Α, ήρθε η σειρά μου. Πρέπει να φύγω.
Sleep is Death
Είναι ένας τύπος, ο Jason Rohrer, που φτιάχνει παιχνίδια με γραφικά του 89. Ο τύπος έχει καταπληκτικές ιδέες. Το πρώτο παιχνίδι του που έπαιξα είναι το passage. Διαρκεί 5 λεπτά και είναι γεμάτο ευαισθησία και tripping (και με τις δύο σημασίες).
Τον νέο παιχνίδι που έβγαλε με όνομα Sleep is Death είναι πραγματικά πανέξυπνο και απαιτεί δημιουργικότητα και ευστροφία. Κάτι το οποίο η βιομηχανία παιχνιδιών προσπαθεί να εξαφανίσει.
Παίζεται περίπου ως εξής:
Οι δύο παίχτες γράφουν και πρωταγωνιστούν σε μια ιστορία εναλλάξ. Αυτό. Επαναστατικό; Το ξέρω.
Το μοντέλο τιμολόγησης είναι Name your price. So, name it
Δεν καταλαβαίνω
Κάποιοι προσπαθούν να καταλάβουν
κάποιοι προσπαθούν να τους καταλάβουν
όλοι όμως αντιλαμβάνονται ότι η αντίληψη είναι ένα βήμα πριν την κατατρόπωση ή την λύτρωση.
Θα στρέψεις το όπλο σου στα μούτρα σου ή στα μούτρα μου; Και όταν πατήσεις την σκανδάλη θα μυρίζει μπαρούτι
... ή τριαντάφυλλο;
Fuck that shit! Let's kill this bastard.
I'm not a cowboy, Pam... I'm a stuntman.
It's better than safe. It's death proof.
Get ready to fly, bitch!
Well, Stuntman Mike, I'm Butterfly
Από τους καλύτερους χορούς που έχω δει.
Παγομάρα και αποτυχία
Παλαιότερα είχα σαν προσωπικό στόχος να φτιάχνω μουσική... κυρίως στίχους, οι οποίοι θα απευθύνονται σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. 25 και πάνω για παράδειγμα. Θεωρούσα ότι ο ώριμος στίχος ανήκει σε αυτούς και ότι αυτοί θα είναι ικανοί να τον εκτιμήσουν περισσότερο.
Σιγά σιγά καταλαβαίνω ότι ο συλλογισμός μου ήταν λανθασμένος.
Ότι και αν σκεφτόμουν σχετικά με τους στίχους, ποτέ δεν με επηρέασε στο πως γράφω. Και αυτό γιατί πάντοτε, ήξερα μόνο έναν τρόπο να γράψω. Και αυτό γιατί ξέρω μόνο έναν τρόπο να νιώθω.
Πίσω στον συλλογισμό. Το λάθος λοιπόν στον συλλογισμό είναι ότι ο στίχος αγγίζει το συναίσθημα και όχι τη λογική και το συναίσθημα δεν έχει ηλικία. Το παιδάκι μέσα μας, που έχει θαφτεί από την παγομάρα μας, ακούει δεν ακούσει, παιδάκι θα είναι πάντα.
Επίσης οι 25+ που λέγαμε είναι κωλόγεροι (εγώ είμαι ακόμα 24. Σας την λέω). Οι πιτσιρικάδες και οι πιτσιρίκες είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Γεμάτοι απορίες και ερωτηματικά. Γεμάτοι ενέργεια για να κάνουν τις μεγαλύτερες μαλακίες της ζωής τους, Εγώ αυτούς θέλω. Αυτοί εκπέμπουν σος. Αυτοί ψάχνουν απαντήσεις.
Και ναι, το ξέρω. Θα δώσω απαντήσεις; Όχι βέβαια. Ένα πράγμα έχω να λέω πάντα. Ότι έχω λιγοστές απαντήσεις και όσο περνάει ο καιρός, ακόμα λιγότερες σε σχέση με τις ερωτήσεις που δημιουργούνται διαρκώς. Αλλά ακόμα και αυτό για πολλούς είναι καθησυχαστικό. Αυτό το δεδομένο μπορεί να ηχήσει σαν νανούρισμα στο ανήσυχο μυαλό.
Νομίζω ότι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις σε κάποιον που έχει ανάγκη από ψυχολογική στήριξη, είναι όταν είσαι καλά να του λες πόσο και πως απέτυχες στη ζωή σου. Τον πάτο που έπιασες. Γιατί αυτός θέλει να ξέρει ότι ακόμα μπορεί να γίνει καλά, όσο πάτο κι αν έχει πιάσει. Μπορεί να γίνει σαν και σένα και να διηγείται σε κάποιον άλλο χαμένο τα ίδια.
Η αποτυχία κάνεις του φίλους. Η αποτυχία δίνει ελπίδα. Αν επιβιώσεις από αυτή...
*βαριέμαι να το ξαναδιαβάσω, αν έχει ορθογραφικά και γραμματικά comment pls δν θα πληγωθώ.
img by Trudetski
Ο δρόμος δεν είναι δρόμος
Ο δρόμος κάθε ανθρώπου είναι βαθιά πνευματικός. Ο δρόμος αυτός δεν είναι αυτοκινητόδρομος, ούτε χωματόδρομος, ούτε μονοπάτι στο δάσος. Ο δρόμος είναι σαν κυλιόμενες σκάλες. Μόνο που η κατεύθυνση του δεν είναι προς μία φορά. Μην προσπαθείς να το δεις, προσπάθησε να το νιώσεις.
Ο δρόμος του κάθε ανθρώπου είναι πνευματικός. Θα διαβεί ο άνθρωπος τον δρόμο ή ο δρόμος τον άνθρωπο; Ο δρόμος κυλάει, έτσι δεν είναι;
Εντάξει, το πνεύμα λένε είναι κάτι που δεν πεθαίνει. Και το βρίσκω αυτό πολύ λογικό, γιατί το πνεύμα είναι νεκρό. φάντασμα που δεν γεννήθηκε ποτέ.
.jpg)
img by ~FunnyHoney
