Η φωτιά στο Διόνυσο και οι αμήχανες σκέψεις
Την Παρασκευή φαινόταν αστείο να μπορεί να καεί ο Διόνυσος και η Δροσιά. Το Σάββατο πήγα για λίγο στην πυρασφάλεια να βοηθήσω τους πυροσβέστες και μετά γύρισα σπίτι καθώς δεν είχα συνειδητοποιήσει τι θα επακολουθήσει. Σήμερα, Κυριακή, ξύπνησα από τα ντουμάνια. Ξαφνικά άρχισα να μαθαίνω ότι σπίτια φίλων μου καίγονται ή απειλούνται και περιμένω ότι σιγά σιγά θα έρθει και η σειρά μου.
Είναι από τις περιπτώσεις που αναρωτιέσαι εάν είσαι υπερβολικά πανικοβλημένος ή υπερβολικά ψύχραιμος. Απλά αναρωτιέσαι. Τελικά σταμάτησα να μπορώ να ανασάνω καλά και αποφάσισα να τα μαζέψω και να πάω στην κοπέλα μου πιο κάτω να σκεφτώ πιο ψύχραιμα την κατάσταση και να κάνω κανένα μπάνιο.
Η αδερφή μου άρχισε να βρέχει την αυλή, τους τοίχους, τα παράθυρα. Εγώ προσπαθούσα να μαζέψω τους δήθεν ψύχραιμους γονείς και να περισώσω ότι μπορώ να φανταστώ ότι έχει νόημα. Στο σπίτι όλες οι τηλεοράσεις ανοιχτές. Παντού πανικός. Καιγόμαστε, δε καιγόμαστε. Να φύγουμε ή να μείνουμε με το λάστιχο και να πετάμε κουβάδες στο τέρας. Συγγενείς και φίλοι να παίρνουν απανωτά. Ο καπνός να βρίσκει τρόπους να μπει στο σπίτι, παρότι όλα ήταν “σφραγισμένα”. Μέσα στην τρέλα έκανα σκέψεις του στιλ “Ευτυχώς που δεν πήρα έπιπλα από το Ikea προχθές”. Η φωτιά ακόμα δεν ήταν πολύ κοντά αλλά ήταν 3-4 δρόμους πίσω. Τελικά έφτασε στα 300 μέτρα περίπου.
Έχει πολύ ενδιαφέρον το τι μπορείς να σκεφτείς σε τέτοιες καταστάσεις. Τι να πάρεις και τι να αφήσεις. Τον σκληρό δίσκο με τη δουλειά μου. Όχι την οθόνη γιατί έχουν πέσει οι τιμές. Σίγουρα τον προτζέκτορα, δεν πρόλαβα να τον χαρώ. Από την άλλη δεν νομίζω να κάτσω να βλέπω ταινίες αν μου καεί το σπίτι. Ποτέ δεν ξέρεις όμως. Ας τον πάρω. Ρούχα... μπα, θα πάρω καινούργια. Άλλωστε ποτέ δεν είχα καλά ρούχα.
Οι αμήχανες σκέψεις που πραγματικά δεν ξέρεις ποιες από αυτές έχουν αξία και ποιες όχι συνέχιζαν ασταμάτητα ανάμεσα σε τηλεφωνήματα. Βιώνεις με αμεσότητα την αντίθεση μέσα σου. Το σπίτι σου, το σπίτι του γείτονα και του φίλου σου, και όλη αυτή την καταστροφή. Στέκια, αναμνήσεις, μια ολόκληρη ζωή στην στάχτη. Όπως είπε και ένας φίλος μου: “Και τι να το κάνεις το σπίτι σου αν όλα γύρω σου έχουν καεί”.
Στο τέλος λες “Δε γαμιέται, μεθαύριο θα μετράμε μόνο ήττες, μόνο πόνο, μόνο θλίψη, ας σώσω ότι σώζεται και θα δείξει”.
Τώρα είμαι πάλι σπίτι, η κατάσταση φαίνεται καλύτερη αλλά και χθες το βράδυ τα ίδια λέγαμε. Σε λίγο θα πάω πάλι για περιπολία. Κρατάω τα κλάματα για μετά το σοκ. Όταν θα κάνουμε βόλτα στην κόλαση και θα κοιτάμε με το στόμα ανοιχτό... α χ ώ ν ε υ τ ο.
Υ.Γ. Γέλασα με χαρά όταν άκουσα μια κοπέλα από τον Διόνυσο, μέσω του Alpha νομίζω να λέει για τον μαλάκα πρωθυπουργό.
Αμηχανία
Όταν έχεις μάθει τον εαυτό σου να απασχολείται συνέχεια με κάτι, μόλις έχεις ελεύθερο χρόνο έρχεσαι σε αμηχανία. Και εντάξει, την αμηχανία την παλεύω. Την αμηχ-ανία όμως με τίποτα. Θέλω να κάνω μουσική αλλά δεν μπορώ. Βασικά, θέλω κυρίως να γράψω στίχους αλλά δεν μου βγαίνει. Δεν έχω να πω κάτι αυτή τη στιγμή. Η μάλλον, δεν έχω να δώσω κάτι. Αλλά ούτε είναι αυτό σωστό. Πάντα έχω να δώσω κάτι. Δεν μπορώ να μπω στην συναισθηματική κατάσταση που θα μου επιτρέψει να χαθώ λίγο.
by ~undershrub
Αρνητισμός. Δεν βγαίνει το γράψιμο. Σαν να υπάρχει ένα εμπόδιο μπροστά από την πόρτα του συναισθήματος. Δεν έχω συναισθηματική διαύγεια. Έχω ένα συναισθηματικό χάος και η απαιτούμενη διαύγεια για να μπορέσω να το εκφράσω με ένα ελκυστικό ή τουλάχιστον με ένα τρόπο που ο άλλος θα ταυτιστεί είναι αδύνατον. Σαν να έχει μπει ένα φράγμα στον χείμμαρο των σκέψεων και ο χείμαρρος να αδυνατεί να το σπάσει.
Δεν ξέρω αν θα είναι προτιμότερο να σπάσει το φράγμα ή να υπερχειλίσει.
Αύγουστος... νέα τέλη και αρχές
Μόλις γύρισα από τις διακοπές. Το πρώτο μέρος τους ημι-επαγγελματικό στην Θεσσαλονική, όπου με φιλοξένησε ο klou. Εκπληκτικός τύπος, περάσαμε θαυμάσια. Ήπιαμε και έναν καφέ με τον Γιάννη. Βασικά ήπια 2 καφέδες και 1 πορτοκαλάδα. Ο Γιάννης είναι μέσα στην καρδιά μου για πολλούς λόγους που δεν θα αναφέρω εδώ γιατί δεν σας αφορά. Και σταματήστε να με ρωτάτε.
Το δεύτερο μέρος, ήταν ήρεμες, πολύ ήρεμες διακοπές, που πήγα με την κοπέλα μου. Το μόνο άτομο που μπορεί και με κάνει να νοιώθω τόσο ανέμελα. Δεν θα σας πω τι κάναμε αυτές τις μέρες αναλυτικά γιατί θα μας παρεξηγήσετε και δεν θα είναι σωστό αφού δεν μας έχετε συναντήσει για να κρίνετε δίκαια.
Γύρισα λοιπόν στην Αθήνα, όπου σκοπεύω να περάσω το δεκαπενταύγουστο. Τα πράγματα κυλάνε ήρεμα.
- Διαβάζω βιβλία για Usability
- σχεδιάζω την επόμενη χρονιά επαγγελματικά, φοιτητικά και γενικά
- ξανασχεδιάζω και στήνω το γραφείο μου που κατάντησε αχούρι φέτος, μιας και δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ μαζί του όπως παλιά
- τέλος είμαι στη διαδικασία όπου ηχογραφώ τον δίσκο μας, ο οποίος πλέον φτάνει στον 3ο χρόνο προετοιμασίας αν δεν κάνω λάθος. Ευελπιστώ να ηχογραφηθεί μεγάλο μέρος του όπως είχα προγραμματίσει μέσα στον Αύγουστο.
Επειδή αυτή η χρονιά ήταν εξαιρετικά παραγωγική, όχι μόνο επαγγελματικά, αλλά και γενικότερα έβγαλα πολλά συμπεράσματα για τις ανάγκες μου και τον τρόπο ζωής μου. Υπέφερα σε πολλές στιγμές και καταστάσεις και αυτό με οδήγησε σε κάποιες καθοριστικές αποφάσεις. Μια καθοριστική απόφαση είναι ότι δεν πρέπει να παίρνω καθοριστικές αποφάσεις. Ειδικά όταν είμαι μεθυσμένος.
Α, και μην ξεχάσω. Για τους αναγνώστες του Webz που λανθασμένα πιστεύουν ότι έχει παρατηθεί ή κάτι τέτοιο. Μη φοβάστε. Μην αγωνιάτε. Το Webz αυτή τη στιγμή είναι στο χειρουργείο και δέχεται μια γενική αλλαγή (όχι φύλλου καθώς είναι ουδέτερο και κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο), σε λογική και φιλοσοφία. Χωρίς εννοείται να ξεφεύγει θεματολογικά, αλλά δημιουργώντας ένα μοντέλο το οποίο θα προσφέρει ακόμα πιο ποιοτική και ποικίλη ενημέρωση.
Υ.Γ. Believe it or not, δεν είμαι από αυτούς που θα χρησιμοποιήσουν την εντατική τους ενασχόληση με το twitter σαν δικαιολογία για την απουσία τους από το blog τους. Απλά δεν έγραφα. Τους λόγους δεν τους έχω βρει ακόμα.
Playing for Change
Το Playing for Change πρόκειται για ένα project του Mark Johnson, το οποίο φέρνει μουσικούς από όλο τον κόσμο μαζί, κυριολεκτικά με ένα φορητό studio. Οι μουσικοί που παίρνουν μέρος είναι τοπικοί μουσικοί ή μουσικοί του δρόμου και δεν συναντιούνται ποτέ μεταξύ τους. Το τελικό αποτέλεσμα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, αφού το φορητό studio έχει κάνει το γύρω του κόσμου και έχει συνδυάσει σε κάθε τραγούδι κουλτούρες και στιλ από όλο τον κόσμο.
Ο Mark Johnson λέει για το project: "Playing For Change was born out of the idea that we have to inspire each other, to come together as a human race, and that music is the best way to do this". Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα μου φαίνεται ότι θέλει προσπάθεια να γίνεις τόσο κλισέ πια.
Τέλος, να αναφέρω πως η ιστοσελίδα είναι αριστούργημα.
Γενικώς αυτό το project μου βγάζει ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια, ουάου, τι ιδέα και τι υλοποίηση. Από την άλλη, πόσο marketing εις βάρος του αυθορμητισμού, ή γενικώς της αθωότητα που κρύβει το "μήνυμα" του.
Chronicles of Mystery: The Scorpio Ritual
Πρόκειται πλέον για κλασική πλοκή adventure game. Έχει να κάνει με Ιωαννίτες Ιππότες και Ναΐτες Ιππότες, και ένα σεντούκι το οποίο πιθανώς να αποδείξει την πραγματική ύπαρξη των βιβλικών πόλεων, Σόδομα και Γόμορα.
Τα γραφικά, ή αλλιώς, τα τοπία και τα σκηνικά είναι εκπληκτικά. Η ατμόσφαιρα μεταφέρεται με εξαιρετικό τρόπο. Το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού εκτυλίσσεται στην Μάλτα και στο Γκόζο, ένα νησάκι κοντά στην Μάλτα.
Το μόνο αρνητικό είναι ότι διαρκεί πολύ λίγο και είναι ολίγον προβλέψιμο το σενάριο. Αλλά πρόσφερε δύο πολύ ευχάριστες νύχτες.
Welcome Goltoma
Αν μέτρησα καλά είναι η 8η εποχή. Μετά από 3 χρόνια σε αυτό το blog έχω καταλάβει ότι 400κάτι post και 3000κάτι σχόλια με έχουν σε πολλές στιγμές διασώσει. Όταν όλα γύρω μου γίνονται πολύ μπερδεμένα, ή τραγικά απλά, ή γενικώς κάθε φορά που τα βρίσκω σκούρα έρχομαι εδώ και βαράω αλύπητα. Take no prisoners.
Έρχονται διάφορα φιλαράκια, κάποια διαδικτυακά φιλαράκια, κάποιοι τουρίστες και κάποιοι άσχετοι και ο καθένα κάπως—κάπου συμπάσχει και δίνει το χρώμα του. Αυτό το απολαμβάνω αφάνταστα. Δεν υπάρχει εδώ καμία μπλογκοανταγωνιστική τρελά ή όλο αυτό το κλίμα που υποβόσκει γενικώς. Ο Lexx λέει 5 μα***** και γίνεται μια κουβέντα πολυδιάστατη όπως και τα άτομα και οι αντιλήψεις. Το θαυμαστό είναι, ότι επειδή εκφράζομαι και λίγο αλλοπρόσαλλα, καμιά φορά παρεξηγούμε με την καλή έννοια, και γίνεται χαμός.
Από την άλλη, επειδή ο Lexx είναι ακόμα ένα μικρό παιδί, γράφει για τα παιχνίδια που παίζει και άλλες χαζομάρες, όπου κανείς δεν ενδιαφέρεται. Αλλά και αυτό μου αρέσει.
Νιώθω ότι κλείνει ένας κύκλος τελευταία και έτσι λέω να πάω στην επόμενη εποχή, και με αυτό το post μου βγήκε μια τρυφερότητα για αυτή τη γωνιά και όσους φέγγουν κατά εδώ κατά καιρούς.
Υ.Γ.: Όσοι είναι fan του DIY, ας κάνουν λίγη ακόμα υπομονή γιατί αυτή η περίοδος είναι γεμάτη. Είμαστε και σε φάση ηχογραφήσεων για τον δίσκο μας και έτσι έχουν πέσει όλα μαζί.
image: to the moon and back. by ~ohhwee
The Moment of Silence
Τον τελευταίο καιρό το έχω ρίξει στο παρελθόν. Αφού πλέον δεν βγαίνουν ιδιαίτερα ποιοτικά adventure, κάνω ανασκαφές για να βρω adventure games τα οποία για κάποιο λόγο προσπέρασα, την παλιά χρυσή εποχή. Εντάξει τα κλασικά τα έχω παίξει, μπορεί και πάνω από 1 φορές, όπως για παράδειγμα το Grim Fandango. Όμως κάποια άλλα τα οποία δεν ήταν αριστουργήματα, αλλά πρόσφεραν αρκετές ώρες ευχαρίστησης, μου γλίτωσαν.
Ένα από αυτά, τα όχι τόσο καλά αλλά σίγουρα πιο χορταστικά από τα σημερινά, είναι το The Moment of Silence (2004). Το 2044 το αμερικάνικο κράτος το έχει παρακάνει με τον έλεγχο της πληροφορίας και την ελευθερία έκφρασης και σκέψης. Έτσι σε ένα μελλοντικό περιβάλλον, ο ήρωας μας, ο Peter, εμπλέκεται ξαφνικά στην υπόθεση ανατροπής αυτού του φασιστικού καθεστώτος με ότι αυτό συνεπάγεται.
Σας εγγυώμαι ότι θα περάσετε πολλές ωραίες στιγμές, θα ταξιδέψετε σε παράξενα μέρη και θα βρείτε μερικές ενδιαφέρουσες προσωπικότητες. Δυστυχώς δεν θα κάνετε sex, μπορεί να εκνευριστείτε από το πολύ περπάτημα και κάποιες στιγμές να σας πιάσει απόγνωση με το πόσο αθώα κουτοί είναι οι άνθρωποι. Επίσης πρέπει να υπάρχει σοβαρή κρίση υπογεννητικότητας, αφού οι δρόμοι της Νέας Υόρκης είναι έρημοι για κάποια λόγο.
Παρόλα αυτά οι γρίφοι είναι αρκετά λογικοί σε επίπεδο δυσκολίας, ενδιαφέροντες και ικανοποιούν την ανάγκη κάθε αντβεντούρα που μπορώ να φανταστώ.
Ίσως οι μόνοι δύο τρόποι
Ίσως οι μόνοι δύο τρόποι για να μπορούν δύο άνθρωποι να είναι πραγματικά μαζί είναι να αποδεχθούν ή να απαρνηθούν πλήρως την ατομικότητα τους. Αλλά η ζωή δεν είναι σκακιέρα κι έτσι δεν είναι τα πάντα άσπρα ή μαύρα. Πιο πολύ με πολύχρωμο, κωμικοτραγικό καρναβάλι μου μοιάζει...
Χαριτωμένα Διλήμματα
Πάλι σήμερα τελείωσα τη δουλειά αργά. Επειδή τελευταία κοιμάμαι αργά. μου έμεινε τώρα λίγος χρόνος ελεύθερος. Ένιωσα ένα κενό. Το σιχαίνομαι. Με παραλύει. Έχω τόσα πράγματα να κάνω αλλά νιώθω σαν να τα έχω δώσει όλα. Συν της άλλης δεν μπορώ να κάνω αυτά που θέλω εάν δεν έχω το κατάλληλο κλίμα.
Τι πάει να πει κλίμα; Δεν μπορώ μόλις κλείνω 19.000 παράθυρα στο PC, με το κεφάλι μου να φέρνει σβούρες να κάνω κάτι δημιουργικό. Είναι αδύνατο να βάλω το μυαλό μου και το συναίσθημα μου να λειτουργήσουμε σε διαφορετικό επίπεδο, όντας τόσο κουρασμένος. Και αυτό με τρομάζει.
Με τρομάζουν οι τόσες πολλές επιλογές. Είναι ευλογία και κατάρα. Παλεύω συνεχώς στη ζωή μου για να είμαι ελεύθερος, και η ίδια η ελευθερία με αγχώνει και με φοβίζει. Όσες περισσότερες είναι οι επιλογές, τόσο περισσότερες είναι και οι ευθύνες και τόσες περισσότερες οι πιθανότητες να πάρω τη λάθος απόφαση.
Πολλοί λένε να ακούς το ένστικτό σου. Πόσο απλό ακούγεται και πόσο δύσκολο είναι να το κάνεις. Πώς μπορείς να ξεχωρίσεις το ένστικτο από την υπεκφυγή. Την καθαρή σκέψη από τη νοθευμένη με φόβο και αμφιβολίες. Θα πάρεις τον εύκολο δρόμο επειδή δεν θέλεις να κουραστείς ή επειδή πραγματικά μοιάζει με τον καλύτερο. Θα πάρεις από την άλλη τον δύσκολο επειδή όντως αξίζει τον κόπο ή απλά επειδή έχεις μάθει ότι πρέπει να φτύσεις αίμα για να χαρείς μια μέρα. Το ξέρω ότι δεν έχετε την απάντηση, και κανείς δεν την έχει και νομίζω ότι δεν κάνω καν την προσπάθεια να τη βρω. Αυτό που ψάχνω μάλλον είναι τη δύναμη να αποδεχτώ ότι δεν θα πάρω απάντηση για πολλά ερωτήματα σε αυτή τη ζωή.
Να συνεχίσω να πετάω τη σκέψη μου; Χμ, οκ. Είμαι καλά σκέφτομαι και το νοιώθω κιόλας νομίζω. Όταν μου κάνω αυτή την ερώτηση πάντα σκέφτομαι ότι δεν έχω λόγο να μην είμαι καλά. Είναι η πρώτη σκέψη. Μετά όταν αρχίζω και αναλύω πιο λεπτομερώς τη ζωή μου αρχίζω να βρίσκω διάφορους λόγους που τελικά μου λένε ότι όντως έχω κάποιους λόγους να μην είμαι καλά. Και όταν αρχίσω να εμβαθύνω ακόμα περισσότερο καταλαβαίνω ότι είμαι σκατά. Μια ζωή ίδια ιστορία. Είμαι σκατά εκτός αν δεν σκέφτομαι τόσο πολύ. Πάλι δίλημμα ε; Καταντάει κουραστικό, το καταλαβαίνω. Είναι χαριτωμένο όμως αν το δεις αλλιώς. Αλλά ας μην το δούμε αλλιώς προς το παρόν.
Δεν συνεχίζω, γιατί θα έχω αϋπνίες. Υποτίθεται ότι ξεκίνησα το ποστ για να χαλαρώσω και να γεμίσω το κενό...
P.S. Τελικώς εισακούστηκαν οι post-ευχές μου και θα έρθουν οι Archive τον Σεπτέμβριο.
Image.Dilemma.by ~iluviar
