Το Synecdoche, New York με μιζέριασε και μου θύμισε πολλά. Σκέψεις, άγχος, ο χρόνος που περνά και τον ξεγελάς κάνοντας μικρά χαζά και ανούσια θαύματα.

...ή κάνοντας απλά μαλακίες.

Όλοι είμαστε εγωκεντρικοί, είναι το φυσιολογικό. Όλοι είμαστε πρωταγωνιστές στη δική μας ζωή, είτε το αντέχουμε, είτε όχι.

Πώς αντιδράμε στον φόβο; Τι έχει νόημα;

Γύρισα από την Άνδρο και έχω ένα κάρο υποχρεώσεις που βαριέμαι άπειρα να διευθετήσω. Θα βρω όμως πάλι ρυθμό... πρέπει να παίξω τον ρόλο Kaufman, my man. lol.

Τσεκάρετε και το 2o επεισόδιο DIY, είναι πολύ καλύτερο. Ακόμα έχω ένα χαμένο ύφος σαν με έχουν ποτίσει φυτοφάρμακα ή δεν ξέρω εγώ τι. Πρέπει να το προσέξω αυτό.

Έχω φάει το απίστευτο κόλλημα με το Criminal Minds. Δυστυχώς έχω δει όλα τα επεισόδια μέχρι σήμερα. Εκπληκτικοί χαρακτήρες, προσοχή στη λεπτομέρεια, και όσο και αν το κύριο σενάριο φαίνεται λίγο επαναλαμβανόμενο (Serial Killers και Profiling), δεν παύει κάθε φορά να με συναρπάζει και να θέλω περισσότερο.

Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον έχει και η ιστοσελίδα του Matthew Gray Guble, gublerland, στην οποία απλά ανεβάζει χειρόγραφα του. Αν και είναι εντελώς αντίθετη σε κάθε web design κανόνα, παραμένει αξιαγάπητη. Ο ίδιος επίσης έχει κάνει ένα ντοκιμαντέρ παρωδία στο YouTube με διάφορες βλακείες που κάνει στα παρασκήνια, με όνομα Matthew Gray Gubler: The Unauthorized Documentary.

Και κάτι για όσους ξέρουν τη σειρά που είναι απλά LOL

Μέχρι και ξύλο έπεσε για να δούνε τον Γιάλομ. Από πότε σε αυτή τη χώρα σκοτωνόμαστε για την Υπαρξιακή ψυχοθεραπεία. Μάλλον ο κοινός παρανομαστής μας είναι ότι σκοτωνόμαστε. Αυτά έχουν τα Best Seller, όταν ακολουθούνται από δωρεάν εισιτήρια. Δεν σας κρύβω ότι όλη αυτή η καφρίλα με άφησε ικανοποιημένο. Μου λύνει πολλές "υπαρξιακές"¨απορίες για την ελληνική μου καταγωγή.

Η διοργάνωση ήταν ηλίθια, έπρεπε να περιμένεις πολλές ώρες για να πάρεις ένα χαρτί, το οποίο σου προσέφερε την εγγύηση ότι θα δεις τον Ιρβ στην κανονική αίθουσα αν ήσουν στους πρώτους 1900, φανταστείτε αναμονή.

Μετά τη διάλεξη ένιωσα ότι απλά μου ξαναείπε αυτά που έχω διαβάσει στα βιβλία του. Το μόνο ενδιαφέρον ήταν η προφορά του.

Έχω αφοσιωθεί πολύ στην εργασία και έχω παρατήσει λίγο τον εαυτό μου και αυτά που νιώθω. Με αποτέλεσμα αυτά που νιώθω να παρατάνε εμένα με τη σειρά τους. Μπήκα στο τρυπάκι ότι θα δημιουργήσω στο μέλλον κάποιο χρόνο για αυτά. Αυτό όμως είναι γραφικές δικαιολογίες. Η καλύτερη ώρα να το κάνεις αυτό, είναι τώρα και έτσι αποφάσισα να αργήσω λίγο σήμερα να πάω για ύπνο και να γράψω ένα post.

Είμαι πολύ ικανοποιημένος με τη δουλειά μου γιατί είναι δημιουργική. Όμως από την άλλη πλευρά μου ρουφάει μεγάλο μέρος της ενέργειας μου. Έτσι έχω παρατήσει πράγματα που αγαπώ,όπως είναι το να γράφω μουσική, να κάνω ταξίδια και να είμαι γενικώς και αορίστως ανέμελος, να τα έχω τοποθετήσει σε δεύτερη μοίρα. Και αυτό είναι κουτό για πολλούς λόγους που δεν χρειάζεται να εξηγήσω.

Βέβαια δεν μπορούμε να τα έχουμε πάντα όλα σε απόλυτη ισορροπία. Μπορούμε όμως πάντα να προσπαθούμε, όπως ένας μπόμπιρας προσπαθεί να πιάσει τα μπισκότα στο ψηλό ράφι.

Από την άλλη πλευρά είναι καλό ανά περιόδους να σιωπάς και να ακούς περισσότερο. Να παρατηρείς και να δέχεσαι περισσότερο. Νιώθω πως μέσα μου γίνονται ανακατατάξεις και αυτή η αποχή από την έκφραση, δίνει περιθώριο στο υποσυνείδητό μου να κάνει τη δουλειά του χωρίς να παρεμβαίνω συνέχεια. Άλλωστε ο έλεγχος τις περισσότερες φορές είναι αυταπάτη, μια αυταπάτη που αυτή την περίοδο δεν έχω ανάγκη. Καλύτερα να πράττουμε όπως νιώθουμε, αυτό μας γλιτώνει χρόνο και πόνο.

image by ~oolong