Το lexx.gr είχε γύρω στα 400 post, από τα οποία εξαφάνισα τα μισά. Τώρα έχουν μείνει 200 περίπου. Έκανα και ένα παιχνίδι στην εμφάνιση. Μερικά πράγματα έχουν μείνει μισά αλλά θα τα τελειώσω σύντομα.

Δεν αλλάζω εποχή γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ όνομα.

Γενικά πάντα ένας χαρακτηρισμός με στοίχειωνε από τότε που ήμουν μικρός. Τεμπέλης. Έτσι με έλεγαν οι καθηγητές. Τεμπέλης και αδιάφορος.  Βαριόμουνα πάντα να κάνω κάτι το οποίο δεν μου αρέσει. Στο σχολείο για παράδειγμα δεν διάβαζα. Αδιαφορούσα πλήρως. Είχα τύψεις για αυτό. Αναρωτιόμουν τι θα απογίνω που δεν μπορώ να στρώσω κώλο και να κάνω τη δουλειά. Όποια και αν είναι αυτή.

Αν και αυτός ο χαρακτηρισμός είναι ατυχής γενικά. Τεμπέλης είναι ο μεξικάνος με το σομπρέρο που κοιμάται έξω από το σαλούν όλη μέρα. Εγώ τυχαίνει να είμαι αρκετά δραστήριος. Αλλά θα κρατήσουμε τον χαρακτηρισμό τώρα γιατί αυτός μας βρίσκεται. Άλλωστε δεν με χαρακτήρισα εγώ έτσι, αλλά οι μορφωμένοι καθηγητές μου. Μάλλον δεν τα πάνε τόσο καλά με τις ορολογίες ή με τις διαγνώσεις.

Ένα σοφό απόφθεγμα για διάλειμμα:

Good Programmers Are Lazy and Dumb

Η γάτα μου θα ήταν και γαμώ τους προγραμματιστές.

Τελευταία έχει αρχίσει να αλλάζει αυτό. Όχι το ότι είμαι τεμπέλης, αλλά η ενοχή. Αρχίζω να εκτιμώ και να το θεωρώ αρετή. Για να μην πω ότι πρόκειται για ένα από τα χαρακτηριστικά που θαυμάζω στους ανθρώπους. Γιατί όταν είσαι "τεμπέλης" δεν θα συμβιβαστείς, δεν θα γίνει σκυλί, δεν θα υποκύψεις. Θα πολεμήσεις για την τεμπελιά σου. You gotta fight for you right to να βαριέσαι να κάνεις κάτι επειδή πρέπει.

Μου αρέσει ο τρόπος που αυθόρμητα κολλάω με κάτι επειδή το γουστάρω. Τότε το ξεζουμίζω. Γίνομαι ο πιο παραγωγικός άνθρωπος του κόσμου. Αυτό και αν είναι αντίθεση. Και γενικότερα όταν παλεύεις για να κάνεις κάτι που σου αρέσει τελικά σου κάθεται. Όταν συμβιβάζεσαι με το πρώτο "πρέπει" που συναντάς στην πορεία, σε παίρνει η κατρακύλα και μετά δεν σε σώζει τίποτα. Γίνεσαι πρεπάκιας. Γίνεσαι ένα todo list. Έχω κάνει άπειρες προσπάθειες να συμβιβαστώ. Να πράξω το πρέπον και το επόμενο. Πάντα όμως κάτι στραβό γίνεται και καταλήγω πάλι να κάνω αυτό που μου αρέσει. Και το πιο αστείο είναι ότι καταλήγω να είμαι πάντα πολύ πιο πλήρης και ευτυχισμένος και πλήρης. Ακόμα ακούω ανθρώπους να επιμένουν ότι δεν μπορείς πάντα να κάνεις το δικό σου. Συμφωνώ μαζί τους. Είναι σωστοί.

Αλλά δεν μπορώ, είμαι κωλόπαιδο και μου αρέσει.

photo: Lazy cat by *ninereeds-DA

Η ζωή είναι σαν ταινία σινεφίλ.
Στο τέλος ξέρεις ότι δεν θα γίνει τίποτα σημαντικό
αλλά παρόλα αυτά
συνεχίζεις να βλέπεις μέχρι το τέλος

Αναρωτιέμαι αν είναι καλύτερο
να έχεις προσδοκίες για να τρως το καρότο
ή κουτόχορτο, αναλόγως
ή να μείνεις νηστικός
και μίζερος όπως θα έκανε κάθε λογικό ον;

Πιο μικρός στεναχωριόμουν που δεν έζησα την εποχή του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Σήμερα συνειδητοποίησα ότι είμαι πιο τυχερός γιατί θα ζήσω μια(πιθανώς) πιο σημαντική εποχή, αυτή του Μπαράκ Ομπάμα. Μπορεί να μην εκπληρώσει τις προσδοκίες αλλά σίγουρα είναι η πρώτη φορά που ένας τέτοιος άνθρωπος κατέχει τη σημαντικότερη θέση στον πλανήτη.

Γέλασα με τα μικρά κόμματα της Αριστεράς και της Δεξιάς με την μετριοπάθεια με την οποία αντιμετώπισαν την εκλογή του Ομπάμα. Ήταν σε στυλ: "Δεν έγινε και τίποτα, τα ίδια είναι". Νομίζουν ότι ο Ομπάμα είναι ΠΑΣΟΚ μάλλον. Δεν αντέχω αυτή την μιζέρια.

Σήμερα ασχέτως αν ο Ομπάμα είναι όλα αυτά που συμβολίζει(πρόκειται για σύμβολο πλέον) η νίκη του δείχνει πολλά! Δείχνει την δίψα του κόσμου για αλλαγή. Όχι μόνο στην Αμερική αλλά παντού.

Σήμερα γράφεται ιστορία.

Πως συνδέεται ο 2pac με τον Obama;

Μέσα σε αυτό το τραγούδι το οποίο είχε γραφτεί το 1994 εμπεριέχεται και ο στίχος:

"and only time we chill is when we kill each other
it takes skill to be real, time to heal each other
And although it seems heaven sent
We ain't ready, to see a black President, uhh
It ain't a secret don't conceal the fact
the penitentiary's packed, and it's filled with blacks"