Ημερολόγιο

Είχα πάθος με το κάπνισμα. Όμως δεν μπορούσα να συνεχίσω δημιουργικά τη ζωή μου νιώθοντας τόσο άσχημα για τον εαυτό μου. Πάντα υπήρχε το κάπνισμα σαν το μόνιμο πρόβλημα και καταφύγιο. Δεν μπορούσα να χαρώ τη ζωή όσο θα ήθελα και το εννοώ όταν λέω ότι μεγάλο μερίδιο είχε η νικοτίνη σε αυτό.

Μετά από πολλούς μήνες που προσπαθούσα, επιτέλους τα κατάφερα.

Με βοήθησαν πολλά πράγματα αλλά περισσότερο η κοπέλα μου που το έκοψε μαζί μου. Αυτή τα κατάφερε πολύ πιο εύκολα. Την θαυμάζω γι αυτό.

Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Διακόπτη που εμμέσως με οδήγησε στον Allen Carr και τη μέθοδο του που πραγματικά βοήθησε σε μεγάλο βαθμό για την νοητική αποτοξίνωση μου.

Γεια σου κάπνισμα. Χωρίζουμε για πάντα.

1η ερώτηση. Που εμφανίζουν Holga film στα βόρεια προάστια γιατί δεν έχω καμία διάθεση να τρέχω στο κέντρο.

2η ερώτηση. Δεν έχω δεύτερη ερώτηση.

3η ερώτηση. Πόσα κλικ πρέπει να γυρίσω το φιλμ για να μην πέσει η μια φωτογραφία πάνω στην άλλη.

4η ερώτηση. Έχετε σκάνερ; Αν ναι, δέχομαι την συμβολή σας στο design :P. Στείλτε μου με email στο gmail(alexlingris είναι) μια μια εικόνα με κάτι γραπτό. Θα κάνω μια σελίδα με γραπτές συμμετοχές :)

Τι άλλα;

Γυρίσαμε το πρώτο επεισόδιο DIY για την νέα σεζόν. Πραγματικά περάσαμε εκπληκτικά. Εύχομαι να είναι έτοιμο μέσα στον μήνα. Για άλλη μια φορά θα πρέπει ο Alx να καταφέρει να μετατρέψει τις 2+ ώρες σε 10 λεπτά.

Δεν αλλάζω εποχή. Είμαι στην Goltoma ακόμα και γενικώς δεν ξέρω πως να βγω. Προφανώς δεν είναι ακόμα η ώρα. Θα δείξει!

Την Παρασκευή φαινόταν αστείο να μπορεί να καεί ο Διόνυσος και η Δροσιά. Το Σάββατο πήγα για λίγο στην πυρασφάλεια να βοηθήσω τους πυροσβέστες και μετά γύρισα σπίτι καθώς δεν είχα συνειδητοποιήσει τι θα επακολουθήσει. Σήμερα, Κυριακή, ξύπνησα από τα ντουμάνια. Ξαφνικά άρχισα να μαθαίνω ότι σπίτια φίλων μου καίγονται ή απειλούνται και περιμένω ότι σιγά σιγά θα έρθει και η σειρά μου.

Είναι από τις περιπτώσεις που αναρωτιέσαι εάν είσαι υπερβολικά πανικοβλημένος ή υπερβολικά ψύχραιμος. Απλά αναρωτιέσαι. Τελικά σταμάτησα να μπορώ να ανασάνω καλά και αποφάσισα να τα μαζέψω και να πάω στην κοπέλα μου πιο κάτω να σκεφτώ πιο ψύχραιμα την κατάσταση και να κάνω κανένα μπάνιο.

Η αδερφή μου άρχισε να βρέχει την αυλή, τους τοίχους, τα παράθυρα. Εγώ προσπαθούσα να μαζέψω τους δήθεν ψύχραιμους γονείς και να περισώσω ότι μπορώ να φανταστώ ότι έχει νόημα. Στο σπίτι όλες οι τηλεοράσεις ανοιχτές. Παντού πανικός. Καιγόμαστε, δε καιγόμαστε. Να φύγουμε ή να μείνουμε με το λάστιχο και να πετάμε κουβάδες στο τέρας. Συγγενείς και φίλοι να παίρνουν απανωτά. Ο καπνός να βρίσκει τρόπους να μπει στο σπίτι, παρότι όλα ήταν “σφραγισμένα”. Μέσα στην τρέλα έκανα σκέψεις του στιλ “Ευτυχώς που δεν πήρα έπιπλα από το Ikea προχθές”. Η φωτιά ακόμα δεν ήταν πολύ κοντά αλλά ήταν 3-4 δρόμους πίσω. Τελικά έφτασε στα 300 μέτρα περίπου.

Έχει πολύ ενδιαφέρον το τι μπορείς να σκεφτείς σε τέτοιες καταστάσεις. Τι να πάρεις και τι να αφήσεις. Τον σκληρό δίσκο με τη δουλειά μου. Όχι την οθόνη γιατί έχουν πέσει οι τιμές. Σίγουρα τον προτζέκτορα, δεν πρόλαβα να τον χαρώ. Από την άλλη δεν νομίζω να κάτσω να βλέπω ταινίες αν μου καεί το σπίτι. Ποτέ δεν ξέρεις όμως. Ας τον πάρω. Ρούχα... μπα, θα πάρω καινούργια. Άλλωστε ποτέ δεν είχα καλά ρούχα.

Οι αμήχανες σκέψεις που πραγματικά δεν ξέρεις ποιες από αυτές έχουν αξία και ποιες όχι συνέχιζαν ασταμάτητα ανάμεσα σε τηλεφωνήματα. Βιώνεις με αμεσότητα την αντίθεση μέσα σου. Το σπίτι σου, το σπίτι του γείτονα και του φίλου σου, και όλη αυτή την καταστροφή. Στέκια, αναμνήσεις, μια ολόκληρη ζωή στην στάχτη. Όπως είπε και ένας φίλος μου: “Και τι να το κάνεις το σπίτι σου αν όλα γύρω σου έχουν καεί”.

Στο τέλος λες “Δε γαμιέται, μεθαύριο θα μετράμε μόνο ήττες, μόνο πόνο, μόνο θλίψη, ας σώσω ότι σώζεται και θα δείξει”.

Τώρα είμαι πάλι σπίτι, η κατάσταση φαίνεται καλύτερη αλλά και χθες το βράδυ τα ίδια λέγαμε. Σε λίγο θα πάω πάλι για περιπολία. Κρατάω τα κλάματα για μετά το σοκ. Όταν θα κάνουμε βόλτα στην κόλαση και θα κοιτάμε με το στόμα ανοιχτό... α χ ώ ν ε υ τ ο.

Υ.Γ. Γέλασα με χαρά όταν άκουσα μια κοπέλα από τον Διόνυσο, μέσω του Alpha νομίζω να λέει για τον μαλάκα πρωθυπουργό.

Είμαι φαν του Yalom και την υπαρξιακής σκέψης. Αυτό με οδήγησε — μέσω της κοπέλας μου η οποία είναι του χώρου — στο γίγνεσθαι και σε ένα από τα σεμινάρια τα οποία διοργανώνει. Προς το παρόν δεν θα κάνω κριτική καθώς είμαι νέος ακόμα στην ομάδα και θέλω να δω την εξέλιξη. Σίγουρα είναι πολύ ενδιαφέρον που υπάρχει κάτι τέτοιο πλέον και στη χώρα μας.

Νιώθω λίγο τρελός από την άλλη που έμπλεξα με κάτι εντελώς άσχετο. Όχι και εντελώς άσχετο μιας και ήταν να γίνω ψυχολόγος αλλά τα μόρια με έστειλαν αλλού. Αλλά δε βαριέσαι σκέφτηκα, το θέμα με ενδιαφέρει πάρα πολύ και σίγουρα ψάχνω μια ευκαιρία να ξεσκουριάζω το μυαλό μου από τη δουλειά.