I Watch, Play, Read !

Η μουσική έχει πάντα ένα κεντρικό ρόλο στη ζωή μου. Παρακάτω καλλιτέχνες που με μεγάλωσαν κυριολεκτικά και συνεχίζουν να το κάνουν δίνοντας μου έμπνευση και μια παράξενη ενέργεια.

Tupac Amaru Shakur

Μια από τις πιο σημαντικές και πιο παρεξηγημένες προσωπικότητες της Αμερικάνικης κουλτούρας των 90s. Rapper, ηθοποιός και ακτιβιστής, έκανε σε 5 χρόνια όσα δεν θα κάνουμε οι περισσότεροι σε μια ολόκληρη ζωή.

Από το 1997 μέχρι σήμερα και δεν μπορώ να σταματήσω να εμπνέομαι από τη ζωή του.

Nick Cave

Μυστήριος και σκοτεινός. Δεν ξέρω πόσα βράδια έχω περάσει να ταυτίζομαι με τη μίζερη φύση του χαμένος στη δισκογραφία του. Φαινόμενο.

Atmoshere (Slug)

Τον "ανακάλυψα" όταν η ποιότητα της μουσικής που έκανα (ηχητικά) ήταν μακράν καλύτερη από τη δική του. Underground, Emotional, και εύκολα ένα από τα λυρικά φαινόμενα της σύγχρονης μουσικής. Χαίρομαι που πλέον έχει αναγνωριστεί σε ένα βαθμό.

Archive

Τι να τα ξαναλέμε.

Θα ήταν κουτό να μιλήσω για Pink Floyd, Dire Straits, Beatles, Cohen etc... Ποιος δεν έχει μεγαλώσει με αυτά; Ή τέλος πάντων, θα ήταν καλό να είχε μεγαλώσει με αυτά...

Το Playing for Change πρόκειται για ένα project του Mark Johnson, το οποίο φέρνει μουσικούς από όλο τον κόσμο μαζί, κυριολεκτικά με ένα φορητό studio. Οι μουσικοί που παίρνουν μέρος είναι τοπικοί μουσικοί ή μουσικοί του δρόμου και δεν συναντιούνται ποτέ μεταξύ τους. Το τελικό αποτέλεσμα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, αφού το φορητό studio έχει κάνει το γύρω του κόσμου και έχει συνδυάσει σε κάθε τραγούδι κουλτούρες και στιλ από όλο τον κόσμο.

Ο Mark Johnson λέει για το project: "Playing For Change was born out of the idea that we have to inspire each other, to come together as a human race, and that music is the best way to do this". Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα μου φαίνεται ότι θέλει προσπάθεια να γίνεις τόσο κλισέ πια.

Τέλος, να αναφέρω πως η ιστοσελίδα είναι αριστούργημα.

Γενικώς αυτό το project μου βγάζει ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια, ουάου, τι ιδέα και τι υλοποίηση. Από την άλλη, πόσο marketing εις βάρος του αυθορμητισμού, ή γενικώς της αθωότητα που κρύβει το "μήνυμα" του.

Τον τελευταίο καιρό το έχω ρίξει στο παρελθόν. Αφού πλέον δεν βγαίνουν ιδιαίτερα ποιοτικά adventure, κάνω ανασκαφές για να βρω adventure games τα οποία για κάποιο λόγο προσπέρασα, την παλιά χρυσή εποχή. Εντάξει τα κλασικά τα έχω παίξει, μπορεί και πάνω από 1 φορές, όπως για παράδειγμα το Grim Fandango. Όμως κάποια άλλα τα οποία δεν ήταν αριστουργήματα, αλλά πρόσφεραν αρκετές ώρες ευχαρίστησης, μου γλίτωσαν.

Ένα από αυτά, τα όχι τόσο καλά αλλά σίγουρα πιο χορταστικά από τα σημερινά, είναι το The Moment of Silence (2004). Το 2044 το αμερικάνικο κράτος το έχει παρακάνει με τον έλεγχο της πληροφορίας και την ελευθερία έκφρασης και σκέψης. Έτσι σε ένα μελλοντικό περιβάλλον, ο ήρωας μας, ο Peter, εμπλέκεται ξαφνικά στην υπόθεση ανατροπής αυτού του φασιστικού καθεστώτος με ότι αυτό συνεπάγεται.

Σας εγγυώμαι ότι θα περάσετε πολλές ωραίες στιγμές, θα ταξιδέψετε σε παράξενα μέρη και θα βρείτε μερικές ενδιαφέρουσες προσωπικότητες. Δυστυχώς δεν θα κάνετε sex, μπορεί να εκνευριστείτε από το πολύ περπάτημα και κάποιες στιγμές να σας πιάσει απόγνωση με το πόσο αθώα κουτοί είναι οι άνθρωποι. Επίσης πρέπει να υπάρχει σοβαρή κρίση υπογεννητικότητας, αφού οι δρόμοι της Νέας Υόρκης είναι έρημοι για κάποια λόγο.

Παρόλα αυτά οι γρίφοι είναι αρκετά λογικοί σε επίπεδο δυσκολίας, ενδιαφέροντες και ικανοποιούν την ανάγκη κάθε αντβεντούρα που μπορώ να φανταστώ.

Άκουσα το νέο album των Archive «Controlling Crowds». Την πρώτη φορά μου φάνηκε λίγο. Όσο συνέχισα να το ακούω άρχισε να γίνεται καλύτερο. Οκ, δεν είναι κλασικός δίσκος, αυτό είναι το σίγουρο. Έχει όμως κάποιες καλές στιγμές. Συνέχισα. Το πρώτο και ομώνυμο τραγούδι θυμίζει λίγο το παλαιότερο τους album Noise. Εν συνεχεία μου τράβηξαν την προσοχή το Words On Signs και το Whore. Anyway, αυτό το post το ξεκίνησα για ένα πολύ απλό λόγο. Οι Archive προχθές, ανακοίνωσαν το πλήρες πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής περιοδείας τους. Και η Ελλάδα... δεν περιλαμβάνεται.

Archive come to Greece god damn it!!!