Όπως έκανα καφέ έβλεπα τη βουλή στον Σκαϊ. Είχε διάφορους ομιλητές και σε κάποια φάση σκάει και η Παπαρήγα. Έλεγε τα κλασικά της. Το βλέφαρα μου με δυσκολία κρατούσαν πάνω από το μάτι. Το μιξεράκι έβγαζε ένα ανατριχιαστικό θόρυβο που ένιωθα ότι θα βγει κανένας δαίμονας από το μοτέρ του. Ανάμεσα σε αυτή τη μάχη μερικές φράσεις μπαινόβγαιναν στο μυαλό μου από την ομιλία της:

"Ταξική πάλη... ΖΖΖ... Ευρώπη καπιταλισμός... ΖΖΖ... Αγανακτισμένοι... ΖΖΖ... Φτώχεια... Λαός... Απεργίες... ΖΖΖ..."

Την ίδια στιγμή κάτι με εκνεύριζε περισσότερο από τη νύστα, το δαιμονισμένο μιξεράκι και τα κλισέ του ΚΚΕ. Η βαβούρα από τους ακροατές-βουλευτές. Ήταν η μόνη ομιλία όπου οι βουλευτές όχι απλά δεν άκουγαν, όχι απλά έπλητταν και αδιαφορούσαν αλλά φρόντιζαν να το επιδείξουν. Την έγραφαν στα αρχίδια τους και το φωνάζανε για να το πούμε απλά. Και αυτό με εξόργισε.

Με εξόργισε γιατί πολιτισμός και δημοκρατία δεν είναι να είσαι υποχρεωμένος να ακούς τα πάντα και τους πάντες. Είναι όμως η ανάγκη που έχεις να σέβεσαι την άποψη του άλλου. Μπορείς αν βαριέσαι να βγεις έξω. Όμως αν είσαι μέσα, ο πολιτισμός σου σε αναγκάζει να σέβεσαι τον ομιλητή και να παλεύεις για τις καλύτερες συνθήκες δημοκρατίας. Ιδιαίτερα αν είναι γυναίκα ο ομιλητής.

Δημοκρατία είναι  να παλεύουμε και να σεβόμαστε ακόμα περισσότερο τον ομιλητή όταν διαφωνούμε μαζί του και όταν η άποψη του δεν είναι η δημοφιλέστερη. Αυτό δείχνει πολιτισμό.

Με εξόργισαν το ίδιο και οι βουλευτές που δεν μιλούσαν αλλά και δεν υπερασπίστηκαν τον ομιλητή που αναγκαζόταν να μιλήσει πάνω από βαβούρες αδιαφορίας.

Αυτά τα βασικά πράγματα δεν έχουμε καταφέρει να καταστήσουμε ως δεδομένα. Κι απ' έξω χαμός.