Βγαίνοντας από το ΟΑΚΑ ένοιωσα μια ολοκλήρωση. To "The Wall" είναι ένα από τα αγαπημένα μου έργα. Ποτέ δεν έχω καταφέρει να το δω χωρίς να δακρύσω επανειλημμένως. Αντιπολεμικό χωρίς να είναι γραφικό, εξαιρετικά ευαίσθητο και ανθρώπινο, και για κάποιο λόγο που δεν έχω αναλύσει με αγγίζει συναισθηματικά σε ένα βαθύτερο επίπεδο όπου λίγα έργα φτάνουν.

Χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να δω τον Waters όπως είχα δει και τον Knopfler... ακόμα και αν ήταν στο τέλος της καριέρας τους. Φέραν λίγο το άρωμα από την εποχή τους που πάντα "ζήλευα". Από την άλλη νιώθω απογοήτευση που οι γενιές οι οποίες εκπαιδεύτηκαν με αυτή τη μουσική δεν έφεραν τα αποτελέσματα που θα θέλαμε στις ζωές μας. Η δύναμη της μουσικής είναι τελικά πιο χρήσιμη στις προσωπικές επαναστάσεις παρά στις μαζικές.

Όπως και να έχει, ήταν ένα υπέροχο σόου. Ένα παιδικό όνειρο που πραγματοποιήθηκε και χάρηκα που το μοιράστηκα με πολύ ιδιαίτερη παρέα.