Κουράζομαι συχνά από τα διάφορα site τα οποία μου ζητάνε την προσοχή διαρκώς. Νιώθω συχνά ότι ζω σε μια διαρκή απόσπαση από την απόσπαση. Διαβάζω ένα άρθρο που μου έστειλε ένα φίλος σε email, ενώ χάζευα το twitter και είχα σκεφτεί να κάνω ένα reply. Την ίδια στιγμή ένας φίλος από Αμερική μου έστειλε μετά από 6 μήνες στο facebook να δει τι κάνω. Στην άλλη οθόνη ένα από τα ανοιχτά skype chat ρέει ακατάπαυστα. Το κινητό μου φορτίζει λίγο πιο πέρα και αναβοσβήνει, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ή έχω αναπάντητη, ή κάποιο email ή ένας θεός ξέρει τι. Παράλληλα έχω ανοιχτά τα προγράμματα της δουλειάς και οι πιθανότητες να χτυπήσει το τηλέφωνο ανεβαίνουν κάθε δευτερόλεπτο Ουπς, τηλέφωνο, brb.
Καθημερινά λοιπόν υπάρχει πολιορκία πληροφόρησης και επικοινωνίας. Πολλαπλά μέτωπα, πολυεπίπεδες σχέσεις. Όλα σε ένα social αχταρμά. Όλα αυτά απαιτούν κάποια ενέργεια από μέρους μου. Δεν είναι δηλαδή μια παθητική διαδικασία απορρόφησης πληροφοριών. Το αντίθετο. Αυτές οι ενέργειες απαιτούν διαφορετικά πράγματα η κάθε μία. Αλλιώς θα μιλήσω σε ένα φίλο, αλλιώς σε ένα πελάτη, αλλιώς σε έναν εντελώς άγνωστο κλπ. Οι ενέργειες που θα κάνω διαφέρουν και σε μορφή. Θα γράψω greeklish στο skype, θα μιλήσω στο τηλέφωνο, θα γράψω αγγλικά πιθανώς σε κάποιο tweet, ή θα γράψω ένα προσεκτικό email με spell checker σε ένα πελάτη. Το stream συνεχίζει ως χείμαρρος και η πιθανότητα να έχω ποτέ τελειώσει είναι μηδαμινές. Δεν τελειώνει ποτέ αυτή η διαδικασία.
Υποσυνείδητα όλο αυτό το πανηγύρι μοιάζει σημαντικό. Μοιάζει να έχει αξία. Δύσκολα θα ξυπνήσω το πρωί χωρίς να ανοίξω gmail, twitter, skype και σε 2η φάση άλλα 10δες site από link. Δύσκολα θα κλείσω το κινητό και θα απενεργοποιήσω το σταθερό. Γιατί χρησιμοποιώ τα ίδια μέσα για επαγγελματική και μη επαγγελματική επικοινωνία. Αλλά ακόμα και αν δεν ήταν η δουλειά μου online, θα ένιωθα ότι λείπω από το πανηγύρι.
Σε αυτό το πανηγύρι, αλλάζουν τόσα πολλά πράγματα που δεν αλλάζει τίποτα. Πολύ συχνά. τηλέφωνο... brb... Πολύ συχνά.. τηλέφωνο... δεν κάνω πλάκα... brb.
Κατά καιρούς, ήθελα να πω, απέχω από όλα αυτά. Κλείνω το skype, δεν μπαίνω στο twitter, κλείνω το σταθερό τηλέφωνο και μένω μόνο με κινητό και email. Και σε αυτά τα 2 απαντάω μόνο στα απαραίτητα και σε τίποτα άλλο. Γίνομαι πραγματικά παραγωγικός. Αποκτώ καλύτερη σχέση με τον εαυτό μου και η ζωή μου είναι πιο γεμάτη. Τόσο απλά. Αυτό ο χαμός ενώ θεωρητικά μπορεί να αναπτύσσει ιδιότητες Ναπολέοντα, στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να σε αδειάζει. να μην σε αφήνει να συγκεντρωθείς και να εμβαθύνεις έστω και λίγο σε μια διαδικασία. Ακόμα και αν αυτή η διαδικασία είναι να πεις μια κουβέντα με τον παλιόφιλο σου στο facebook. Αλλιώς είναι να κάτσεις να αναμιχθείς συναισθηματικά και να ασχοληθείς αυθεντικά με το μήνυμα αυτό και αλλιώς είναι να το "ξεπετάξεις" με 5 τυπικούρες.
Και τελικά όταν μετά από 1 μήνα επιστρέψω στον χαμό, τι έχω χάσει; Πραγματικά δεν έχω χάσει τίποτα. Άντε κανέναν follower στο twitter. who cares?