Είχα καιρό δίπλα από το κρεβάτι μου τις σημειώσεις του Αλέξη. Και ήξερα καλά τι έκανα. Γιατί ένα βράδυ που δεν με έπαιρνε ο ύπνος, αποφάσισα να το ανοίξω.

Αν και είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί με αργούς ρυθμούς, εμένα με ρούφηξε κι έτσι το διάβασα όλο με μιας. Αποτέλεσμα, να χάσω τον ύπνο μου. Αλλά με την ελπίδα να κερδίσω κάτι στο ξύπνιο μου.

Η πλευρά μου αυτή, που ταλαιπωρείται με τα υπαρξιακά της μόνιμα, ένιωσε σε πολλούς από τους αφορισμούς μια οικειότητα. Σκέψεις που είχα κάνει και κάνω κατά καιρούς, ήταν παρουσιασμένες μπροστά μου. Στα ίσια. Μεστά και κάποιες φορές ωμά δοσμένες.

Σε κάποια σημεία, ανατρίχιασα, διότι ήρθα αντιμέτωπος με κάποιες σκέψεις του συγγραφέα, τις οποίες ναι μεν είχα κάνει κι εγώ, δεν είχα καταφέρει όμως να τις διαμορφώσω σε λόγια. Πιο πολύ τις ένιωθα. Όταν τις είδα γραμμένες στο χαρτί δύο πράγματα έγιναν: το ένα είναι ότι ένιωσα λιγότερο μόνος. Το άλλο, ότι ήρθε μια δικαίωση που με ανακούφισε.

Ένα παράδειγμα που είχε τεράστια δύναμη για μένα:

Νιώθω ντροπή που θα πεθάνω κι ας μη φταίω γι' αυτό. Τη ντροπή αυτή δεν την καταλαβαίνω.

Και μερικά άλλα που ξεχώρισα:

Η πίεση του μέσου όρου είναι αφόρητη και διαρκής.

Αν κάποιος με κατηγορήσει για απαισιοδοξία δεν έχει καταλάβει τίποτα.

Κοιτάζω μέσα μου και βλέπω στριμωγμένο το ζώο. Το κοιτάω με επιείκεια.


Σημειώσεις Ενός Υπαρξιστή

Το βιβλίο λέγεται "Σημειώσεις Ενός Υπαρξιστή" του Αλέξη Χαρισιάδη.

Μπορείτε να το αγοράσετε σε διάφορα βιβλιοπωλεία. Το βρήκα διαθέσιμο στον Ιανό